ันแสนหวานของบิดากับหลี่นาไปเถอะ!”เนื่องจากฉินเฉายังคงแต่งกายเป็นอาจารย์ และสวมใส่แว่นตาอยู่เขาถึงได้โดนดูถูกแบบนี้“โอ้ จอมยุทธ์ฉินของพวกเราโดนดูถูกเข้าซะแล้ว”เหลียวชาชาอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาด้วยความสะใจ “สหายฉินเฉาฉันไม่รู้หรอกนะว่านายจะรู้สึกยังไง แต่ฉันไม่มีทางทนรับเรื่องนี้ได้แน่นอน”“เชี่ย เธอจะมาก่อกวนเหรอ!”ฉินเฉาหันหน้าไปพูดกับหลิวอิง “ห้ามช่วยเธอล่ะ ปล่อยให้เธอวิ่งฝ่าด่านไปเอง”“บัดซบ! นี่มันบ้าอะไรเนี่ย!”เหลียวชาชากระทืบเท้าด้วยความโกรธ“เธอเก่งนักไม่ใช่เหรอ? งั้นก็มาท้าทายฉันด้วยตัวเองสิ”ฉินเฉาหัวเราะออกมา “ถ้ามีฝีมือมากนัก ก็เอาชนะฉันให้ได้ด้วยความสามารถของตัวเอง”“นายคิดว่าฉันจะทำไม่ได้หรือไง! รอก่อนเถอะ ฉันจะเอาชนะนายให้ดู!”ความเย่อหยิ่งของเหลียวชาชานั้นถูกกระตุ้นได้ง่ายดายมากแต่นักกีฬาด้านข้างรู้สึกหดหู่ขึ้นมาทันทีเชี่ย เมินกันไปแบบนี้เลยเหรอ!“พวกนายล้อเล่นอะไรกัน ฉันคือนักกีฬาประจำมหาวิทยาลัยนะ ผู้ชนะในวันนี้จะต้องเป็นฉันแน่นอนอยู่แล้ว!”“หลิวอิง เธอมั่นใจหรือเปล่า?”“มั่นใจสิ ฉันจะต้องแย่งพี่นานามาจากอาจารย์ให้ได้”“อืม มันก็ขึ้นอยู่กับความสามารถล่ะนะ”นักกีฬาคนนั้นแทบอยากจะฆ่าคนตายเขาคือนักเรียนและนักกีฬา ที่ได้รับการคัดเลือกมาเป็นพิเศษจากมหาวิทยาลัยชิงสุ่ย ปัจจุบันยังเป็นนักกีฬาทีมชาติชั้นยอดในการแข่งขันกรีฑา 10 ประเภท แต่ว่าตอนนี้เขากลับถูกเจ้าแว่นสี่ตาและผู้หญิงสองคนมองข
