การ์ดความจำกลับเข้าไปในกล้องถ่ายรูป จากนั้นก็โค้งคำนับฉินเฉา แล้วกล่าวออกมา“อาจารย์ฉิน ขอบคุณมากค่ะ!”ขอบคุณที่ยังไม่เห็นรูปถ่าย หลิวฮุ่ยฮุ่ยอยากจะขอบคุณไปถึงบรรพบุรุษของการไฟฟ้าเลยด้วยซ˺าหลังจากที่เธอแสดงความขอบคุณ เธอก็หมุนตัว เดินออกไปจากห้องทำงานฝ่ายหลิวจางหันมาจ้องมองฉินเฉาด้วยความประหลาดใจ แล้วกล่าวขึ้นมาว่า“ร้ายกาจมาก! ฉินเฉา นายสามารถทำให้หลิวฮุ่ยฮุ่ยพูดคำว่าขอบคุณออกมาได้! เธอคือลูกคุณหนูที่ใครเห็นก็ต้องรู้สึกขัดใจ เวลาเห็นผู้อำนวยการยังเงยหน้ามองเลยด้วยซ˺า”“ของแบบนี้เขาเรียกว่าฝีมือ!”ฉินเฉาหัวเราะออกมา จากนั้นเหงื่อก็ไหลไปทั่วแผ่นหลังอีกไม่ถึง 30 วินาที พายุก็น่าจะพัดเข้ามาแล้วและมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ เพราะด้านนอกมีเสียงคำรามของผู้หญิงดังก้องออกมา“ฉินเสี่ยวซาน! ฉันไม่มีวันยอมแน่!”เมื่อหลิวฮุ่ยฮุ่ยเห็นว่ามีรูปที่ถูกลบออกไปจากกล้อง เธอก็รู้แล้วว่าฉินเฉาจะต้องเห็นรูปถ่ายอย่างแน่นอน
