บทที่ 286 วิกฤตการสื่อสาร
“สาม… สามล้าน?”
ไม่เพียงแค่ฉินซานไห่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเท่านั้นแม้แต่หลินหม่านซางและเจี๋ยเป่าก็ยังตาโตเมื่อได้ยินแบบนั้น
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของแพทย์ทั้งหลายตรงหน้า ชายวัยกลางคนก็รู้สึกได้ว่าราคาที่เขาเสนอไปนั้นดูเหมือนจะไม่ตรงกับที่แพทย์ประเมินไว้
ดังนั้น เขาจึงตาโตและพูดกับทุกคนตรงหน้าว่า
“ใช่! ได้ยินไม่ผิดหรอก! ก็สามล้านไง!”
“ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่ายังไง? โรงพยาบาลของพวกคุณไม่คิดจะให้สินะ?”
“ถ้าพวกคุณไม่มีความจริงใจแม้แต่นิดเดียว พวกเราจะไปหาคนมาเดี๋ยวนี้เลย!”
“คนไข้ของโรงพยาบาลเมืองจินได้เห็นกันว่า การรักษาของที่นี่มันเป็นยังไง?”
เมื่อได้ยินคำพูดของชายวัยกลางคน ไม่เพียงแค่ฉินซานไห่เท่านั้น แม้แต่อาจารย์กับลูกศิษย์ทั้งสองก็รู้สึกว่าสีหน้าของตัวเองเปลี่ยนไป
“สามล้าน? ปล้นชัด ๆ!”
เจี๋ยเป่าพูดเบา ๆ ราวกับอยากจะให้ญาติคนไข้รู้สึกถึงความไม่พอใจของตนเอง
สำหรับเขาแล้ว เรื่องนี้มันบานปลายเกินไป ไม่มีประโยชน์อะไรกับเขาและอาจารย์เลย
แต่หลินหม่านซางกลับรีบดึงเจี๋ยเป่าเอาไว้
จากประสบการณ์การเป็นแพทย์มานานหลายปีของ การกระโดดออกไปในตอนนี้ก็เหมือนกับยอมเป็นเป้าให้ญาติคนไข้ตรงหน้ายิงชัด ๆ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเวลาที่พวกเขาขาดสติแล้วพวกเขาจะทำอะไรบ้าง
แม้แต่ตอนที่พวกเขาใจเย็นลงในภายหลัง แล้วนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ก็จะโทษว่าอุปสรรคในวันนี้เป็นเพราะพวกเขาทั้งสองคน
ต่
