“บากะ! เจ้าคนจีนบัดซบ! อวดดีนักนะ ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ซึ้งถึงพลังของพวกข้า!”ไรจินเห็นว่าฉินเฉาสามารถต้านทานสายฟ้าของเขาได้อย่างง่ายดาย อีกทั้งยังพูดจาเยาะเย้ยใส่ เขาก็เดือดดาลขึ้นมาในทันใดเขาดูเหมือนกับมือกลองมืออาชีพ ควงไม้กลองในมือขึ้นลง โบกสะบัดกลายเป็นรูปดอกไม้ที่ปรากฏขึ้นภายในชั่วพริบตา ทำเอาฉินเฉาจ้องมองภาพนั้นด้วยความตื่นตาตื่นใจจากนั้นพลังสายฟ้าก็พวยพุ่งเข้าใส่ฉินเฉาอย่างรุนแรงฉินเฉายังคงถือโล่ใยแมงมุมเอาไว้ และก้าวถอยหลังไปในขณะเดียวกัน ราวกับกำลังหลีกเลี่ยงพลังของสายฟ้านี้“ฮ่าๆๆ! ข้าคือไรจิน เทพเจ้าแห่งสายฟ้าอย่างข้าสามารถทำลายเจ้าให้กลายเป็นผุยผงได้อย่างง่ายดาย!”ไรจินหัวเราะร่า ดูเหมือนเขาจะคิดว่า ฉินเฉาถูกฟ้าผ่าไปแล้ว“ยามที่ข้าโกรธขึ้นมา สายฟ้าของข้าสามารถทำลายหมู่บ้านสักแห่งหนึ่งได้ กับอีแค่สังหารชาวจีนเพียงคนเดียว มันนับว่ามากเกินพอด้วยซ˺า”ไรจินยังคงตีกลองรอบเอวต่อไป ฉินเฉานึกกังวลจริงๆ ว่ากลองจะถูกตีจนแตกแต่เขาได้เห็นพลังของไรจินแล้ว ดูเหมือนว่านอกจากการตีกลองสหายคนนี้ก็ไม่มีความสามารถอย่างอื่นอีกเลยไปอยู่ในวงดนตรียังดีกว่า เขาอาจจะสามารถค้นหาชีวิตรักของเขาได้ฉินเฉาส่ายหน้า จากนั้นร่างกายก็เปล่งแสงวาบ หายตัวไปจากสายตาของเทพเจ้าทั้งสองตนเทพเจ้าทั้งสองตนต่างตกตะลึง พวกเขาพากันหันหน้ามองไปรอบด้าน เพื่อค้นหาตำแหน่งของฉินเฉาอันที่จริง เทพเจ้าสองตนนี้กำลังรู้สึกทุกข์ใจอยู่
