นับตั้งแต่ที่หลิวฮุ่ยฮุ่ยเติบโตมาจนถึงป่านนี้ เธอยังไม่เคยเห็นการหลอกลวงแบบนี้มาก่อนเลยล้อเล่นหรือไง? อาจารย์ฉินผู้สมควรตายคนนั้นวิ่งหนีไปตั้งแต่ตอนไหน!ทั้งที่เธอกอดแน่นมากแล้วแท้ๆ แต่ทำไมถึงเป็นหมอน ทำไมถึงไม่ใช่อาจารย์ฉินล่ะ!“ดูเหมือนว่าหลิวฮุ่ยฮุ่ย เพื่อนร่วมชั้นของพวกเธอจะปวดท้องหนักมาก จนถึงกับเพ้อไปแบบนี้”ฉินเฉาปรบมือ แล้วกล่าวออกมาว่า “ในเมื่อพวกเธอมาที่นี่กันแล้วก็แสดงความรักใคร่ ดูแลหลิวฮุ่ยฮุ่ย เพื่อนร่วมชั้นของพวกเธอไปก็แล้วกัน ตอนนี้ใกล้จะหมดเวลาของคาบเรียนแล้ว ฉันจะต้องไปเตรียมตัวที่ห้องทำงานอีก พวกเธอไปเข้าเรียนกันดีๆ ล่ะ อาจารย์ประจำชั้นของพวกเธอก็คือฉัน ในสามวันนี้ ฉันจะคอยดูแลพวกเธอในทุกคาบเรียนเอง”ถึงยังไงก็ยังไม่รู้ตำแหน่งของประตูมิติ ฉินเฉาจึงสนใจที่จะเล่นสนุกกับเด็กนักเรียนเหล่านี้ก่อนเถาเหว่ยลอบกำหมัดแน่นเป็นฝ่ายเข้ามาเยือนถึงประตูด้วยตัวเองเชียวเหรอ?นี่คือสาส์นท้ารบในตำนานใช่ไหม?ดี งั้นพวกเราก็จะยอมรับมัน!เมื่อฉินเฉาหมุนตัว เดินออกไปจากห้องพยาบาล เถาเหว่ยก็หันหน้าไปพูดกับหลิวฮุ่ยฮุ่ยด้วยความหงุดหงิด“เธอทำบ้าอะไร? ดูท่าทางภาคภูมิใจของอาจารย์ฉินเข้าสิ มันทำให้ฉันหงุดหงิดชะมัด!”“ฉันเองก็ไม่รู้…………”หลิวฮุ่ยฮุ่ยอารมณ์เสียมาก “ฉันจำได้ว่าฉันกอดอาจารย์ฉินเอาไว้แล้วแท้ๆ ……………แต่ทำไมจู่ๆ ถึงกลายเป็นหมอนไปได้?”“ผู้หญิงนี่มือไม่พายเอาเท้าราน˺าจริงๆ!”เถาเหว่ยโพล่งออกมาอย
