าไม่ได้เลย”เขาจำเป็นต้องบอกความจริงออกไป“ฮ่าๆๆๆ! ที่แท้ก็ชื่อว่าฉินเสี่ยวซานนี่เอง………….”เมื่อหลิวฮุ่ยฮุ่ยได้ยินนามแฝงของฉินเฉา เธอก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที “ไม่น่าล่ะ เขาถึงไม่อยากให้พวกเรารู้ชื่อของเขา ฮิๆ เสี่ยวซาน! ต่อจากนี้ไปฉันจะเรียกเขาว่าอาจารย์เสี่ยวซาน! ฮึ่ม!”แววตาของสาวน้อยคนนี้เปล่งประกายออกมาด้วยความปรารถนาที่จะแก้แค้นแต่ลึกลงไปก็ยังแฝงไปด้วยความนัยอย่างอื่นเอาไว้ด้วยเถาเหว่ยคิดไม่ออกเลยว่าผู้หญิงคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่สิ่งที่เข้าใจได้ยากที่สุดบนโลกใบนี้ก็คือจิตใจของผู้หญิงคิ้วของเถาเหว่ยยังคงขมวดมุ่น ไม่มีวี่แววว่าจะคลายตัวออกจากกัน“เรื่องชื่ออะไรนั่นเป็นแค่เรื่องรอง แต่การที่เขาเป็นเด็กกำพร้า มันทำให้ฉันเล่นงานเขาไม่ได้ ถึงเขาจะมายั่วยุฉันไม่ได้ แต่ฉันก็ทำอะไรเขาไม่ได้เหมือนกัน”เถาเหว่ยกล่าวออกมาเบาๆ “ถ้าคิดที่จะลงมือกับเขาจริงๆ แค่หาคนมาหักขาเขาสักข้าง เรื่องนี้ก็จะง่ายดายขึ้น”“นายโง่หรือไง!”หลิวฮุ่ยฮุ่ยเบ้ปาก “แม้แต่หวังเลี่ยงก็ยังกลัวเขา แล้วคนที่นายหามาจะสู้กับเขาได้ยังไง?”ในหัวของผู้ชายพวกนี้มีอะไรอยู่บ้าง?“ถ้าอย่างนั้นฉันจะไปกดดันโรงเรียน ให้ไล่อาจารย์คนนี้ออกไป”เถาเหว่ยกำหมัดแน่น การเสียหน้าต่อหน้าผู้หญิงที่ชอบ คือเรื่องที่น่าอับอายที่สุดของผู้ชาย“ฮิๆ งั้นเถาเหว่ยจะมีประโยชน์อะไรล่ะ? ในเมื่อเรื่องนี้ พวกเราทุกคนต่างก็ทำได้ทั้งนั้น”หลิวฮุ่ยฮุ่ยหัวเราะออกมา “เ
