ียตั้งนาน เขารู้สึกคิดถึงมันมาก………หลังจากที่ได้นอนหลับฝันดี เช้าวันรุ่งขึ้น ฉินเฉาก็ถือกระเป๋าเอกสารเดินเข้ามาในโรงเรียนอีกครั้งในขณะที่เขากำลังเดินไปที่ห้องทำงาน ทันใดนั้นเอง หัวหน้าของภาควิชาการ ที่เขาเพิ่งพบเจอเมื่อวานก็วิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ จนชนฉินเฉาที่อยู่ด้านตรงข้าม“โอ้! หัวหน้าหลี่ ทำไมวันนี้ถึงได้ดูรีบร้อนแบบนี้ล่ะครับ?”ฉินเฉารีบเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว เพื่อหลีกทางให้ชายวัยกลางคนร่างท้วม“โอ้ อาจารย์ฉิน เป็นคุณก็ได้นี่นา!”เมื่อหัวหน้าหลี่เห็นฉินเฉา เขาก็ทำท่าทางราวกับเด็กที่หิวโซมาหลายวัน และจ้องมองนมแม่ด้วยความตื่นเต้น ดวงตาที่เปล่งประกายทั้งสองข้างทำเอาฉินเฉาขนลุกไปทั่วทั้งตัว“หะ หัวหน้าหลี่……….คุณจะทำอะไรครับ………..”ฉินเฉาดันแว่นสายตา แล้วก้าวถอยหลังไปสองก้าวด้วยความประหม่าหัวหน้าหลี่ไม่ได้มีแนวโน้มว่าจะเป็นแบบนั้นใช่ไหม?“อาจารย์ฉิน คุณคือผู้มีพระคุณที่ยิ่งใหญ่ของพวกเรา!”ไม่คิดเลยว่าหัวหน้าหลี่จะโพล่งประโยคที่น่าตกใจออกมา ฉินเฉาผงะไปทันทีนี่มันเรื่องอะไรกันแน่?“อาจารย์ฉิน อาจารย์เฉินจากชั้นปี 3 ห้อง 9 ของโรงเรียนเรา ถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลอย่างกะทันหันเพราะหัวใจวาย แล้วตอนนี้ยังไม่มีใครมารับช่วงต่อของชั้นปี 3 ห้อง 9 เลย อาจารย์คนอื่นก็ต้องรับผิดชอบชั้นเรียนของตัวเอง ทำให้แบ่งเวลามาไม่ได้ ผมคิดว่าอาจารย์เสี่ยวฉินน่าจะทำได้แน่นอน!”“หา! วันแรกก็จะให้ผมเข้าชั้นเรียนเลยเหรอครับ!
