บประโยคก่อนหน้านี้ แต่เมื่อเธอได้ยินประโยคสุดท้าย สายตาของเธอก็เปลี่ยนไปทันทีฉินเฉาได้แต่บ่นอยู่ในใจแม่งเอ๊ย ผู้หญิงรับมือยากชะมัด!เขาพูดไปตั้งเยอะ แต่ฟังแค่ประโยคสุดท้ายเนี่ยนะ!“หัวหน้าที่แสนดีของฉัน ฉันยังต้องไปรับตารางสอนอีกนะ…………เธอทนเห็นฉันโดนไล่ออกไปก่อนที่จะทำภารกิจให้สำเร็จไม่ได้หรอก”“ฮึ่ม!”หลิวจางเบ้ปาก “สักวันฉันจะทำให้นายได้รู้ว่า ฉันไม่ใช่คนอ่อนแอ!”จากนั้นเธอก็แบมือลงตรงหน้าฉินเฉา“เอามาได้แล้ว”“อะไร?”“ก็ค่าอาหารเมื่อวานนี้ไง นายเป็นคนบอกเองว่าจะคืนให้ฉัน”“เชี่ย เธอยังจำเรื่องนี้ได้อยู่อีกเหรอ!”“ฮิๆ ช่วงนี้หัวหน้าของนายกำลังเผชิญวิกฤตเศรษฐกิจนี่ เรื่องนี้ถึงตายก็ไม่ลืมหรอก”
