ได้ล่ะ?”“……….ก็ได้ ตกลงตามนั้น”ฉินเฉายอมรับด้วยความขื่นขมจะต่อต้านใครก็ได้ แต่ต้องไม่ต่อต้านประเทศของตัวเองนี่คือบรรทัดฐานในการดำเนินชีวิตของฉินเฉาเขารักประเทศ ความรักนั้นไม่ได้มีต่อผู้นำระดับสูง แต่เขารักชนชาติจีนประเทศจีนไม่ใช่ของคนบางคน ไม่ใช่สัญลักษณ์ของคนบางกลุ่มแต่เป็นคำที่ใช้เรียกเพื่อนร่วมชาติชาวจีนจำนวน 1.3 พันล้านคนสิ่งเหล่านี้คือจิตวิญญาณที่ไหลเวียนอยู่ภายในกระดูกของพวกเรา“อืม ฉันรู้อยู่แล้วว่านายจะต้องตอบตกลง ข้อมูลของนายถูกจัดเตรียมเอาไว้แล้ว ตอนนี้นายคือคนที่สำเร็จการศึกษามาจากมหาวิทยาลัยครุศาสตร์จิงโตว ส่วนที่เหลือนายทำตามที่นายเห็นสมควรเลย”หลี่ไป๋ซานกล่าวออกมา จากนั้นก็วางกระเป๋าสีดำเอาไว้ข้างเตียง“ข้างในนี้ คือใบรับรองการสำเร็จการศึกษา บัตรประจำตัวปราชาชนและเอกสารอื่นๆ ที่จำเป็นของนาย นายจะจัดการเรื่องนี้ได้ดีแค่ไหน มันก็อยู่ที่นายแล้ว”สิ้นเสียง หลี่ไป๋ซานก็หันหลังเดินออกไป แต่เมื่อเดินไปจนถึงประตูเขาก็เดินกลับมาหยิบขวดสไปรท์ที่วางทิ้งไว้ข้างเตียงของฉินเฉาหลังจากนั้นก็เดินจากไปให้ตายเถอะ ไม่ว่าจะไปที่ไหน หมอนี่ก็ไม่ลืมน˺าสไปรท์อยู่ดี!ฉินเฉาส่ายหน้า จากนั้นก็กลับมานอนลงบนเตียงอีกครั้ง พร้อมกับเปิดกระเป๋าที่หลี่ไป๋ซานทิ้งเอาไว้ให้เขาใบรับรองการสำเร็จการศึกษาขนาดใหญ่ที่ม้วนเอาไว้พลันคลี่ออกมา ฉินเฉาเปิดออกมาดู มันเขียนเอาไว้ว่า เขาจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยครุศาสตร์จิงโ
