้าด้วยตัวเอง”สิ้นเสียงนั้น โจโฉได้ชี้นิ้วไปที่ซูเหยา“อ๊ากกกกกก!”แต่ในขณะนั้นเอง ซูเหยากลับระเบิดพลังออกมาด้วยความสิ้นหวังเขากระโจนเข้าไปดึงกระบี่หงจวินที่ปักอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมาจากนั้นสายฟ้าธรณีพิบัติก็พลันปะทุออกมาจากร่างกายของเขาก่อนที่เขาจะฟันกระบี่เข้าใส่โจโฉที่กำลังนั่งอยู่ตรงหน้าสายฟ้าธรณีพิบัติสีดำทมิฬพุ่งตรงเข้ามาห่อหุ้มร่างกายของโจโฉแต่โจโฉยังคงนั่งนิ่งงันอย่างมั่นคง ราวกับว่าสายฟ้าธรณีพิบัติเหล่านี้ ไม่มีผลกระทบใดๆ ต่อตัวเขาเลยทันใดนั้นเขาก็ยื่นนิ้วออกมาสองนิ้ว แล้วหนีบกระบี่หงจวินที่ซูเหยาฟาดฟันเข้ามาได้อย่างง่ายดาย“หึๆ ข้าบอกแล้วไงว่าเจ้าเป็นขยะ ช่างโง่เขลาจริงๆ”โจโฉเหยียดยิ้มออกมาด้วยความดูถูก “ใช้อาวุธที่ข้ามอบให้มาโจมตีข้างั้นเหรอ? อย่าลืมสิ ว่าใครคือเจ้าของของกระบี่หงจวินมาตั้งแต่ต้น?”เขากล่าวออกมา ก่อนที่จะสะบัดมือ กระบี่หงจวินพลันเปล่งแสงสีทองออกมาเป็นวงกลม และกระแทกร่างของซูเหยาให้กระเด็นออกไปซูเหยากรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างกายกระแทกและทะลุเข้าไปในกำแพงของบ้านพัก“ข้ามอบทุกสิ่งทุกอย่างให้กับเจ้า และตอนนี้ข้าก็กำลังจะนำทุกสิ่งทุกอย่างกลับคืนมา”โจโฉกล่าวออกมา ก่อนที่จะยกมือขึ้นมาดีดนิ้วกลางอากาศทันใดนั้น ดวงตาของซูเหยาก็แทบจะระเบิดออกมาเขายื่นเอวไปข้างหน้า ราวกับว่ามีคนกำลังดึงวัตถุสีขาวขุ่นคล้ายกับน˺านม ออกมาจากร่างกายของเขาทีละน้อย“ชีวิตของเจ้า ส่วนที่เหลือจะมี
