มื่อก่อนซูเหยาไม่เคยเชื่อ แต่ว่าตอนนี้เขาเชื่ออย่างสนิทใจแล้ววิญญาณของเขากำลังถูกดึงออกมาทีละน้อยในที่สุด บอลแสงสีขาวขุ่นราวกับน˺านมก็ปรากฏขึ้นในมือของโจโฉส่วนร่างกายของซูเหยานั้นล้มลงไปบนพรมราคาแพงอย่างไร้สติ“ดูเอาไว้ นี่คือจุดจบของหมาที่เลี้ยงไม่เชื่อง”โจโฉกล่าวเย้ยออกมา แล้วโบกมือ ร่างกายของซูเหยาสลายกลายเป็นผุยผงไปในทันทีชิโยะยังคงยืนนิ่งงันอยู่ข้างๆ ราวกับเสาไม้ เธอไม่พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว“ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ข้ารู้สึกแปลกใจ”โจโฉทรุดตัวนั่งลงอีกครั้ง เขานำดวงวิญญาณของซูเหยาใส่ลงไปในกล่องเล็กๆ ที่ดูแปลกประหลาดใบหนึ่ง“เห็นได้ชัดว่าเจ้ามีโอกาสที่จะฆ่าฉินเฉา แต่ทำไมถึงยังไว้ชีวิตเขาล่ะ?”“สถานการณ์ในตอนนั้นเร่งด่วนเกินไป ฉันถึงไม่สามารถฟันดาบได้อย่างแม่นยำค่ะ”ชิโยะกล่าวออกมาเบาๆ “แค่ทำร้ายฉินเฉาเพื่อช่วยกุนซือให้ออกมาได้ นั่นก็เป็นเรื่องที่ไม่คาดคิดอยู่แล้ว ถ้าฉันวิ่งไม่ทัน บางทีนายท่านอาจจะไม่ได้เห็นพวกเราทั้งคู่อีก”“ในเมื่อเป็นแบบนั้น ข้าก็ไม่ตำหนิเจ้าหรอก”โจโฉปรบมือ แล้วกล่าวออกมาว่า “แต่หวังว่าเจ้าจะไม่มีใจคิดทรยศต่อข้า ไม่อย่างนั้น จุดจบของเจ้าจะต้องเป็นอย่างคนคนนี้”“ค่ะ ฉันทราบดี”ชิโยะพยักหน้ารับคำ ในน˺าเสียงของเธอไม่แสดงอารมณ์ใดๆออกมา“ดีมาก แล้ววิธีที่ข้ามอบให้เจ้าไป เจ้าฝึกตนเป็นยังไงบ้าง?”“ก้าวหน้าขึ้นเล็กน้อยค่ะ”ชิโยะเอ่ยตอบ“ดี กระบี่หงจวินเล่มนี้ เจ้าจงกลืนกินมันเข
