ออกมากองทัพจิ่วหลีที่กำลังต่อสู้อย่างไม่คิดชีวิตได้นิ่งสงบลงในทันทีจากนั้นพวกเขาได้เข้ามารายล้อมอยู่รอบตัวฉินเฉาและชือโหยว“น่าเสียดายนักที่นักรบของข้าหลับใหลมานานเกินไป ทำให้พวกเขาสูญเสียเหตุผลในจิตวิญญาณ จนกลายเป็นเพียงเครื่องมือสังหารเท่านั้น”ชือโหยวจ้องมองลูกสมุนของเขา แล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อกำราบกองทัพจิ่วหลีได้ ขุมพลังของฉินเฉาก็แข็งแกร่งขึ้นอีกมากแต่สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งจำเป็น เพราะฉินเฉากำลังต้องการขุมพลังเขาต้องคิดหาแผนการใหม่เพื่อต่อสู้กับพิภพหลิงเมื่อมีกองทัพจิ่วหลีเหล่านี้ ก็เท่ากับว่าเขามีไพ่อยู่ในมือเพิ่มมากขึ้น“ฉินเฉา! ไอ้สารเลวฉินเฉา! ไอ้สัตว์เดรัจฉาน!”ซูเหยาที่ได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น ก็รับรู้ได้ทันทีว่าแต้มต่อของตัวเองหายไปแล้วเขาอดไม่ได้ที่จะตะโกนคำว่า “มารดามันเถอะ!” อยู่ในใจทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำลงไป กลายเป็นการตัดชุดเจ้าสาวให้กับคนอื่นแทนงั้นเหรอ!บัดซบ! ไอ้สารเลวฉินเฉา ทำไมสวรรค์ถึงไม่เข้าข้างเขาบ้างเลย!“ระหว่างพวกเราสองคน ใครกับแน่ที่เป็นสัตว์เดรัจฉาน?”ฉินเฉาเงยหน้าขึ้น จ้องมองซูเหยาที่อยู่บนท้องฟ้า แล้วพูดออกมาเบาๆ ว่า “ทุกสิ่งทุกอย่างในตอนนี้ คือความผิดบาปของแกทั้งนั้นหลักธรรมได้กล่าวเอาไว้ว่า กงเกวียนกำเกวียน หว่านพืชเช่นไร ย่อมได้ผลเช่นนั้น”“ไอ้เวรเอ๊ย! ใครก็ได้มาช่วยฉันที!”ซูเหยากรีดร้องออกมาด้วยความหมดหวังแต่ทันใดนั้นเอง ร่างของผู้หญิงคนหนึ่งได้ปราก
