“ฉันเข้าใจแล้ว……….”ซูจีลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ แล้วเช็ดน˺าตาที่หางตาของเธอ“นายไม่ใช่ซูเหยา ไม่ใช่พี่ชายของพวกเราอีกต่อไป”เธอมองหน้าซูเหยา แล้วกล่าวออกมาว่า “นายคือกุนซือ เป็นกุนซือโดยสมบูรณ์ ทั้งความเป็นมนุษย์ของซูเหยา และความทรงจำในอดีตของเขาได้หายไปจากร่างกายของนายแล้ว”“ฮ่าๆๆๆ! ใช่แล้ว ฉันคือกุนซือ กุนซือผู้ไม่เหมือนใคร และประเสริฐสุดแห่งโลกยังไงล่ะ! ฮ่าๆๆๆ!”กุนซือระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขไม่รู้เป็นเพราะอะไร การแสดงออกของเขาทำให้พี่น้องตระกูลซูรู้สึกโศกเศร้า แต่ในขณะเดียวกันก็เกิดความรู้สึกรังเกียจขึ้นมาด้วยเขาไม่ใช่พี่ชายของพวกเธออีกต่อไปแล้ว“ในเมื่อนี่เป็นเรื่องของตระกูลซู พวกเราก็ควรที่จะแก้ไขมันเอง……….”ซูเฟยและซูจีหันมามองหน้ากัน ก่อนที่จะพยักหน้าจากนั้นซูจีก็หันไปกล่าวกับฉินเฉาว่า“ฉินเฉา นายกับซวนหยวนอิงจี๋ไปจัดการชือโหยวเถอะ ส่วนกุนซือพวกเราสองพี่น้องจะจัดการเอง”“อืม…….ให้พวกเราสองคนจัดการเองเถอะ”ซูเฟยกล่าวออกมา ก่อนที่ร่างของเธอจะหายตัวไปอย่างกะทันหันไม่รู้ว่าเธอใช้ความเร็วของพยัคฆ์ปีศาจไปที่ไหนแล้ว“ไม่มีประโยชน์หรอก ภายใต้การป้องกันของกระบี่หงจวิน เธอจะไม่มีวันเข้ามาใกล้ฉันได้อีก!”ซูเหยากราชับกระบี่หงจวินให้มั่น เขาน่าจะกังวลว่า จะมีเหตุการณ์เหมือนอย่างคราวที่แล้วเกิดขึ้นคราวที่แล้วเขาประมาทเกินไป หากซูเฟยไม่ใช่แค่ตบหน้า แต่มอบกระบี่ให้เขา ตอนนี้เขาก็คงจะนอนหมอบอย
