”“มันจะไปเก่งอะไร? ก็แค่คนตาบอดสองคนเท่านั้นแหละ”ฉินเฉาแสร้งทำเป็นไม่สนใจเพื่อยั่วโมโหกุนซือ“ฉินเฉา เจ้าอยากตายนักใช่ไหม!”และมันก็ได้ผลจริงๆ สิ่งที่กุนซือไม่อยากได้ยินมากที่สุดในตอนนี้ ก็คือการถูกคนอื่นบอกว่าเขาเป็นคนตาบอดความโกรธของเขาพุ่งทะยาน เขาเปล่งเสียงตะโกนออกมาทันที“กองทัพจิ่วหลี ไปฉีกร่างของไอ้โง่พวกนี้ซะ ใช้เลือดเนื้อของพวกมันระลึกถึงการเกิดใหม่ของพวกเจ้า!”“ฮ่าห์! ฮ่าห์! ฮ่าห์!”กองทัพจิ่วหลีถูกกักขังมาอย่างยาวนาน บัดนี้ถึงเวลาที่จะได้ปลดปล่อยออกมาแล้วพวกเขาหลับใหลมาเป็นเวลานานเกินไป นักรบโดยกำเนิดอย่างพวกเขาเฝ้ารอที่จะได้ต่อสู้ เฝ้ารอการเข่นฆ่าทำลาย เฝ้ารอเลือดเนื้อมาเป็นเวลานานกองทัพจิ่วหลีเหล่านี้ แม้ว่าจะมีเพียงแค่ 500 คน แต่พวกเขาได้วิ่งกรูเข้าหาศัตรูนับหมื่นคนที่อยู่ตรงหน้าด้วยความบ้าคลั่งความไม่กลัวตายและความโหดเหี้ยมของพวกเขา ได้ทำให้เหล่าผู้ฝึกตนและเซียนส่วนใหญ่เริ่มหวาดกลัวขึ้นมายังไม่ทันที่ผู้ฝึกตนจะได้ตอบสนอง ร่างกายของพวกเขาก็ถูกนักรบเผ่าจิ่วหลีฉีกทึ้งทำลายไปเสียแล้วเลือด เลือดได้ไหลนองออกมาทั้งต้นขา แขน ร่างกายเพียงครึ่งตัว ได้ปลิวว่อนกระจัดกระจายไปทั่วทุกที่เมื่อเหล่าผู้ฝึกตนและเซียนได้เห็นภาพดังกล่าวนี้ ก็เกิดความหวาดหวั่นขึ้นมาทันที“สะ สวรรค์……….ช่างน่ากลัวอะไรแบบนี้……….”“ขะ ข้าไม่อยากต่อสู้กับคนบ้าพวกนี้เลย!”ความโหดเหี้ยมของกองทัพจิ่วหลี ทำให้ความหวาดกลัว
