อิจฉาเขารู้สึกอิจฉาพ่อลูกที่อยู่บนโลกมนุษย์เหล่านั้นแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้มีชีวิตเป็นอมตะ ไม่ได้มีพลังอำนาจเหนือธรรมชาติแต่คนเหล่านั้นก็มีความสุขพวกเขาต่างรักกันและดูแลซึ่งกันและกันตอนที่ลูกสาวยังเป็นเด็ก พ่อจะคอยโอบกอดพวกเธอ คอยอุ้มพวกเธอ คอยให้ความรักและปกป้องดูแลพวกเธอเท่าที่จะเป็นไปได้เมื่อลูกสาวแต่งงาน พวกเขาจะรู้สึกยินดีและเศร้าใจ พร้อมทั้งหวังว่าผู้ชายคนนั้นจะทำให้ลูกของเขามีความสุขเมื่อพวกเขาแก่ชราลง ลูกสาวจะคอยอยู่เคียงข้างพวกเขา คอยป้อนข้าวป้อนน˺า เล่าเรื่องต่างๆ ให้พวกเขาฟังทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นวัฏสงสาร ที่วนเวียนไปมาซ˺าแล้วซ˺าเล่าแต่ถึงอย่างนั้นทุกคนก็ยังคงมีความสุขเมื่อหันกลับมามองดูตัวเองอีกครั้งเพราะหวาดกลัวความตาย หวาดหวั่นต่อความตาย เพื่อการหลีกหนีต่อวัฏสงสาร ถึงกับคิดที่จะลงมือทำร้ายลูกสาวของตัวเองเขามีคุณสมบัติพอที่จะเป็นพ่อจริงๆ เหรอ?โลกของผู้ฝึกตนนั้นปกครองดินแดนด้วยความสงบสุขตระกูลของผู้ปกครองตระกูลแรกนั้นสามารถปกครองประเทศได้ด้วยความผาสุกส่วนเขาเป็นจักรพรรดิสวรรค์ แต่กลับมีความคิดที่จะทำร้ายลูกสาวของตัวเองเมื่อความสัมพันธ์ในครอบครัวพังทลายลงเช่นนี้ เขาจะยังเรียกตัวเองว่าจักรพรรดิสวรรค์ได้อีกเหรอ?ใช่ มันถึงเวลาแล้วที่เขาควรจะยกมันให้กับคนที่มีคุณสมบัตินั้นจักรพรรดิสวรรค์นำมงกุฎไปสวมลงบนศีรษะของลูกสาวอย่างช้าๆมงกุฎสีทองพลันเปล่งแสงแวววาวออกมาในทันทีราวกับมงกุฎก
