าส่งเสียงฮึดฮัด แล้วพูดขึ้นมาว่า
“หมออิง คุณน่าจะลืมอะไรบางอย่างไปนะ?”
ได้ยินประโยคนี้ แม้แต่คณบดีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ทำสีหน้าหม่นลง เขามองไปที่ อิงชื่อจ้ง แล้วถามว่า
“หมออิง เรื่องนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“ช่วยพูดความจริงหน่อยเถอะ ไม่อย่างนั้นถึงพวกเราอยากจะช่วยคุณ ก็คงทำอะไรไม่ได้หรอก!”
ได้ยินแบบนั้น ใบหน้าของอิงชื่อจ้งก็ซีดลงในทันที
หานชิงอวี่มองสีหน้าของอีกฝ่ายแล้วก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ตามที่เสิ่นเลอเล่อบอกเขา ทุกอย่างที่เกิดขึ้นนี้ ก็เพื่อที่เจี๋ยเป่าและอาจารย์ของเขาจะได้โยนความผิดให้อิงชื่อจ้ง
แต่จากสีหน้าของเจ้าตัวในตอนนี้ แม้แต่หานชิงอวี่เองก็ยังสงสัยว่า เบื้องหลังที่แท้จริงของเรื่องนี้มีเหตุผลอะไรกันแน่?
เจี๋ยเป่ายกมือขึ้นมาพร้อมกับยิ้มแล้วพูดว่า
“ผมพูดเองดีกว่า คณบดีครับ ผมว่าหมออิงพูดความจริงไม่หมดนะ”
“ผมกับอาจารย์หลินพูดไปตั้งแต่ตอนเริ่มผ่าตัดแล้วว่า หลอดเลือดของคนไข้ไม่มีความยืดหยุ่นและไม่ขยายตัวแล้ว”
“แล้วผลเป็นยังไง? เขาก็ยังดื้อดึงที่จะไม่สนใจคำแนะนำของพวกเรา แล้วก็ยังเย็บต่อ”
“ดังนั้น หลอดเลือดของคนไข้ถึงได้แตกเป็นครั้งที่สอง ทำให้ตอนนี้ชีวิตอยู่ในอันตราย”
“หมออิง คุณยังคิดว่าสิ่งที่เราพูดตอนแรกนั้นผิดอยู่อีกหรือ?”
อิงชื่อจ้งขบริมฝีปากแล้วพูดต่อ
“ในสถานการณ์ตอนนั้น ผมคิดว่าการที่ผมทำการเย็บแผลต่อไปนั้นไม่มีปัญหาอะไรเลย”
“แต่ไม่รู้ว่าทำไม จู่ ๆ คนไข้ถึงได้เกิดเลือ
