“นังโสเภณีสมควรตาย!”กุนซือด่าทอออกมาด้วยความโกรธทันที เขารู้สึกเจ็บที่ต้นคอจากนั้นภาพตรงหน้าก็พลันดำมืดตู้ม!ลำแสงสีทองปะทุออกมาจากขวานผานกู่ของกุนซือ ก่อนที่จะพวยพุ่งเข้าใส่ร่างของอู๋ชิงเย่“อั่ก!”อู๋ชิงเย่กระอักเลือดออกมาจากปาก หน้ากากของเธอถูกทำลายไปมากกว่าครึ่ง เปิดเผยริมฝีปากแดงก˹าและคางขาวผ่องออกมาให้เห็นเธอนอนอยู่บนพื้น ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะลุกขึ้นยืนจิ่วเทียนเซียนเฟยรีบวิ่งเข้าไปหาอู๋ชิงเย่ แล้วป้อนเม็ดยาฟื้นฟูให้เธอกินเมื่อสรรพคุณของยาหลั่งไหลเข้าสู่อวัยวะภายในของอู๋ชิงเย่ อาการบาดเจ็บของเธอจึงเริ่มคงที่ในขณะเดียวกัน เลือดลมก็เริ่มฟื้นคืนกลับมาอย่างช้าๆขวานของกุนซือเมื่อครู่นี้ เกือบจะพรากชีวิตของอู๋ชิงเย่ไปครึ่งหนึ่งเคราะห์ดีที่กุนซือเหวี่ยงขวานเข้าใส่ด้วยความรีบร้อนไม่อย่างนั้นอู๋ชิงเย่อาจจะถูกขวานจามจนตายไปจริงๆ“เจ้านี่นะ………..หุนหันพลันแล่นจริงๆ”จิ่วเทียนเซียนเฟยบอกให้ไห่ถงช่วยรักษาอาการบาดเจ็บของอู๋ชิงเย่ และกล่าวตำหนิเธอไปในเวลาเดียวกัน“หากเจ้าเป็นอะไรไป ฉินเฉาจะไม่เสียสติเอาหรอกเหรอ?”“ฮิๆ ……….ข้าไม่ได้ก่อเรื่องขึ้นมาเฉยๆ สักหน่อย”ถึงอู๋ชิงเย่จะยังรู้สึกเจ็บปวดอยู่ แต่หลังจากที่เธอคิดบางอย่างขึ้นมาได้ เธอก็พลันหัวเราะออกมา“เข็มเงินสองเล่มนั้น คือเข็มสลายใจที่มีเอกลักษณ์พิเศษของสำนักของข้า ข้าเพิ่งจะแทงเข้าที่จุดตายของผู้ชายคนนั้น ถึงเขาไม่ตาย ข้าก็เกรงว่าเขาอาจจะพิการ”
