อขวานผานกู่เล่มนี้เขาคิดที่จะใช้หลูเหม่ยจวนไปทำลายเสาหลักแห่งกฎเกณฑ์จากนั้นก็แย่งชิงขวานผานกู่ที่แท้จริงออกมาแต่น่าเสียดายจริงๆ ที่หลูเหม่ยจวนนั้นน่าผิดหวังมาก ต่อสู้กันได้ไม่เท่าไหร่เธอก็ล้มลงไปเสียแล้วดังนั้นเขาจึงต้องเป็นคนทำลายเสาหลักแห่งกฎเกณฑ์ด้วยตัวเอง“ในที่สุดแกก็เปิดเผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมาแล้วสินะ?”หลูเหม่ยจวนกล่าวเย้ยหยันอย่างอดไม่ได้ “แต่ว่านั่นคือขวานที่แม่ของฉันทิ้งเอาไว้ แกควบคุมมันไม่ได้หรอก”“งั้นเหรอ?”คิ้วที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของกุนซือขยับขึ้นมาเล็กน้อยจากนั้นเขาก็เหวี่ยงขวานนั้นเข้าใส่เสี่ยวไป๋ในทันทีเสี่ยวไป๋พลันตื่นตระหนกขึ้นมาในใจ เธอรู้สึกได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลร่างของเธอหายไปกับความว่างเปล่า และไปปรากฏตัวขึ้นอีกด้านหนึ่งภายในชั่วพริบตาทันใดนั้นหลุมลึกก็ปรากฏขึ้นบนตำแหน่งที่เคยยืนอยู่อิทธิฤทธิ์ของขวานผานกู่…………เมื่ออยู่ในมือของชายคนนี้ มันกลับทรงพลังมากขึ้นกว่าเดิม“ดูเหมือนว่าขวานผานกู่เล่มนี้ ใครที่สามารถปลดปล่อยมันได้ มันก็จะช่วยคนคนนั้นสินะ?”กุนซือถือขวานผานกู่เอาไว้ในมือ เมื่อเห็นสายตาตกตะลึงของหลูเหม่ยจวน เขาก็หัวเราะลั่นออกมา“ไอ้กุนซือ!”เมื่อเห็นผู้ชายคนนี้ ฉินเฉาก็ไม่สามารถสงบใจได้อีก“ถึงข้าอยากจะสู้กับเจ้าก็เถอะ แต่ตอนนี้ศัตรูของเจ้ามันไม่ใช่ข้า”กุนซือยักไหล่ให้ฉินเฉา
