เซียงเหอเป็นคนที่ใจดีมาก ถึงแม้ว่าเธอจะโกรธ แต่เธอก็ไม่ได้ลงโทษฉางเฟิงท้ายที่สุดแล้วทุกคนต่างก็เป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องร่วมสำนักเดียวกันเซียงเหอไม่อยากใช้วิธีอันโหดร้ายเพื่อลงโทษใคร“จุดเริ่มต้นของมนุษย์คือความมีเมตตา ฉางเฟิง ข้าหวังว่าเจ้าจะหลงผิดไปเพียงชั่วคราวเท่านั้น อย่าได้ลืมธรรมชาติของเต๋า พวกเราต่างดำเนินไปตามวิถีแห่งธรรมชาติ ฟ้าดินรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน หากจิตวิญญาณของเจ้ายังสกปรก เจ้าก็จะไม่อาจเข้าสู่เขตระดับนี้ไปได้ตลอดกาล”“ครับ ฉางเฟิงรับรู้บทเรียนแล้ว ขอบคุณศิษย์พี่เซียงเหอที่สั่งสอน”ฉางเฟิงทำสีหน้าเสียใจ แล้วพยักหน้าด้วยความเคารพ“อืม สองพี่น้องฉินเอ้อกับฉินซาน พวกเขาคือศิษย์ที่มีพรสวรรค์ของสำนักเฟิงสุ่ยในอนาคต ข้าขอฝากพวกเขาทั้งสองคนเอาไว้กับเจ้าด้วย หวังว่าเจ้าจะดูแลพวกเขาให้ดี หากข้ายังได้ยินพวกเขามาบ่นถึงเจ้าอีก ฉางเฟิง ข้าเกรงว่าตำแหน่งหัวหน้าศิษย์อาจจะต้องเปลี่ยนไป”เมื่อมีภัยคุกคามก็ต้องข่มขู่ไม่อย่างนั้นฉางเฟิงผู้นี้อาจจะไม่ได้รับบทเรียนเมื่อได้ยินเซียงเหอพูดแบบนี้ สีหน้าของฉางเฟิงก็เปลี่ยนไปในทันทีแล้วรีบพูดขึ้นมาว่า “ฉางเฟิงรู้ความผิดแล้ว! ฉางเฟิงรู้ความผิดแล้วครับ!”แม้แต่ตำแหน่งหัวหน้าศิษย์ก็ยังไม่สามารถรับประกันได้ใจของฉางเฟิงสั่นไหวในทันทีในขณะเดียวกัน เขาได้เก็บซ่อนความเกลียดชังให้ลึกลงไปในแววตา“ฉินเอ้อ ฉินซาน เจ้าสำนักสั่งให้ข้าดูแลพวกเจ้าเป็นพิเศษ หากมีเรื่องอ
