ายไป นั่นคือหากไม่มีข้าแล้ว เจ้าจะอยู่ตัวคนเดียวได้ยังไง? แต่ว่าตอนนี้ข้าได้กลับมาอยู่กับเจ้าแล้ว……….ไม่ว่าจะเป็นยังไง ข้าก็ดีใจที่ได้อยู่กับเจ้า”“เตี๋ยอู่………”หนานกงเหลียงกอดเตี๋ยอู่เอาไว้อย่างแนบแน่น“การมีเจ้าอยู่เคียงข้าง มันช่างดีเหลือเกิน……….”อู๋ชิงเย่อดไม่ได้ที่จะจับมือฉินเฉาเอาไว้ภาพที่ปรากฏในตอนนี้ คือชายร่างใหญ่สองคนกำลังกุมมือกันอย่างใกล้ชิดแต่ฉินเฉานั้นไม่สนใจ เขารู้ว่าในตอนนี้หัวใจของอู๋ชิงเย่กำลังเปราะบางมากแค่ไหนดังนั้นเขาจึงจับมืออู๋ชิงเย่ให้แนบแน่นกว่าเดิม เพื่อส่งต่อความอบอุ่นไปให้สาวน้อยผู้มีรูปลักษณ์ที่ดูแข็งแกร่ง แต่จิตใจอ่อนโยนคนนี้“ฉันหวังว่าหลังจากนี้ นายจะยังคงรักเตี๋ยอู่อยู่เหมือนเดิม”ฉินเฉานึกถึงหลี่ไป๋ซานกับซีขึ้นมา เขาจึงถอนหายใจอยู่ภายในใจอย่างอดไม่ได้“ข้าย่อมรักเตี๋ยอู๋มากอยู่แล้ว”หนานกงเหลียงจ้องมองสาวน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาด้วยแววตาลึกซึ้ง “เธอเป็นทั้งชีวิตของข้า”“เธอไม่ใช่เตี๋ยอู่ในอดีตอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นแค่หุ่นเชิดที่ไร้วิญญาณเท่านั้น………….”ฉินเฉาอดไม่ได้ที่จะพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เขาไม่อยากเห็นโศกนาฏกรรมของซีเกิดขึ้นอีกหน “ตอนนี้นายอาจจะยังรู้สึกแปลกใหม่กับเธอ แต่หลังจากนี้อีกห้าสิบปี อีกหนึ่งร้อยปี ไม่รู้ว่านายจะยังรู้สึกพอใจแบบนี้อยู่หรือเปล่า เมื่อถึงตอนนั้นนายอาจจะรังเกียจเธอ รำคาญเธอก็ได้ ถ้าหากว่าเป็นแบบนั้น ฉันขอแนะนำให้นายส่งเธอกลับไปสู่
