แต่เป็นการเยาะเย้ยที่มาพร้อมกับเจตนาร้าย
[โอ้ คุณเฝิงต้าลู่มาแล้ว เมื่อกี้ตอนที่สตรีมเมอร์ออกไป ดูเหมือนคุณจะแสร้งทำเป็นเข้มแข็ง ไม่คิดว่าตอนนี้จะแอบมาดูไลฟ์สตรีมเลยนะ]
[พวกบริษัทใจดำ ทำไมยาที่พวกเราซื้อไปก่อนหน้านี้ถึงเป็นของเสียหมด รีบคืนเงินให้พวกเราเดี๋ยวนี้นะ!]
[โรงงานยาแบบพวกคุณนี่ จะเจ๊งได้เมื่อไหร่กันนะ ถึงเวลานั้นฉันจะไปซื้อประทัดมาจุดสักชุด]
[…]
เฝิงต้าลู่ตกใจมากเมื่อเห็นว่าความคิดเห็นในห้องไลฟ์สตรีมเริ่มบานปลายมากขึ้นเรื่อย ๆ
เขารีบออกจากห้องไลฟ์สตรีม ทำหน้าดำคล้ำแล้วโทรศัพท์ไป
“ฮัลโหล ไอ้ลูกอกตัญญูตอนนี้เป็นยังไงบ้าง”
“ได้ ฉันจะไปที่นั่นเดี๋ยวนี้”
…
ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา หานชิงอวี่ก็ปิดไลฟ์สตรีมแล้วกลับบ้านในที่สุด
ที่บ้าน พ่อแม่ได้เตรียมหม้อไฟร้อน ๆ ให้เขาแล้ว
พอเห็นหานชิงอวี่กลับมาถึงบ้าน ทั้งสองก็ยิ้มแล้วพูดขึ้นมาทันที
“กลับมาแล้วเหรอ”
“เมื่อกี้ก็ดูไลฟ์สตรีมของลูกอยู่ ไม่คิดว่าจะกลับมาถึงบ้านเร็วขนาดนี้”
“วันนี้ทำได้ดีมากเลย ถึงกับเล่นงานไอ้แก่เฝิงต้าลู่ได้ด้วย!”
หานชิงอวี่มีสีหน้าที่ดูเหมือนจะภูมิใจนิดหน่อย
“ก็ดีครับ”
“วันนี้มีอาหารเยอะแยะเลยนะ นี่เป็นงานเลี้ยงฉลองให้ผมหรือเปล่า?”
หานชิงอวี่มองไปรอบ ๆ แล้วพบว่าวันนี้อาหารบนโต๊ะเต็มไปหมดจนน่ากลัวเลยทีเดียว
ถึงแม้ก่อนหน้านี้เขาจะเคยกินหม้อไฟที่บ้านมาบ้างแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่มีการเตรียมวัตถุดิบและอาหารไว้พร้อมส
