งพวกพ้องของตัวเอง คนเหล่านั้นก็ไม่ใช่เซียนหรอก แต่เป็นสัตว์เดรัจฉาน! ไม่สิ สัตว์เดรัจฉานยังไม่เข่นฆ่าพวกพ้องของตัวเองเลยด้วยซ˺า น่าจะแย่ยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก!”อู๋ชิงเย่ตะโกนต่อว่าออกมาอย่างรุนแรง นั่นทำให้เหล่าเด็กหนุ่มเด็กสาวหลายๆ คนที่ถือกระบี่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาแต่เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่คิดจะเข้าร่วมนั้นเบ้ปาก จากนั้นก็กล่าวออกมาว่า“หนทางสู่การเป็นเซียนถูกลิขิตเอาไว้แล้วว่าจะต้องเผชิญกับเรื่องหนักหนาสาหัส ยิ่งไปกว่านั้นกฎก็ยังกล่าวอย่างชัดเจน ขอเพียงแค่เหลือข้าคนเดียวก็ใช้ได้แล้ว ดังนั้นข้าไม่จำเป็นที่จะต้องฆ่าพวกเขา ขอเพียงแค่ทำให้เขาพิการ ลุกขึ้นมาไม่ได้ก็พอแล้ว”“ที่นี่มีแต่เล่ห์เหลี่ยมทั้งนั้นเลยสินะ?”อู๋ชิงเย่กล่าวเย้ย “ข้าควรจะชื่นชมในความเมตตาของเจ้าดีไหม?”“พูดไปก็เปล่าประโยชน์ ถึงยังไงพวกเราก็เลือกที่จะยอมแพ้กันไปแล้ว”ฉินเฉาดึงอู๋ชิงเย่เอาไว้ แล้วกล่าวออกมา “พวกเราไม่อยากผลีผลามไปฆ่าใคร ได้โปรดส่งพวกเรากลับไปด้วย”ในขณะเดียวกัน สมองของเขาก็กำลังประมวลความคิดอย่างว่องไวเขาควรจะแอบเข้าไปในสำนักเฟิงสุ่ยยังไงดี?หรือว่าจะแอบทำร่างอวตารให้ซ่อนตัวอยู่ที่นี่ จากนั้นร่างจริงก็แสร้งออกไปข้างนอก?นั่นก็เป็นวิธีที่ใช้ได้เหมือนกัน“แน่ใจแล้วใช่หรือไม่? ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย”หลิวกงจ้องมองเด็กหนุ่มและเด็กสาวเหล่านี้เขารออยู่สักพัก แต่ก็ไม่มีใครเปลี่ยนใจดูเหมือนว่าทั้งสอง
