ิวกงไปเรื่อยๆ และเดินผ่านถนนศิลาที่ทอดยาวไปไกลอย่างรวดเร็วที่นี่ให้ความรู้สึกเหมือนกับบทกวีที่ว่า ภูเขาลำธารทอดยาวไปไกลโดยไร้เส้นทาง พลันพบพานหมู่บ้านใต้ร่มเงาป่าหลิวและดอกไม้บานสะพรั่งภาพของเมืองใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าได้ปรากฏสู่สายตาของทุกคนด้านหน้าคือหุบเขาขนาดมหึมา และในใจกลางหุบเขาก็มีหอคอยที่สูงตระหง่านแห่งหนึ่งตั้งอยู่นอกจากนี้ รอบหุบเขายังมีอาคารสูงที่ตั้งอยู่ห่างกันออกไปลานกว้างอันสวยงาม วิหารอันสูงส่งภาพอันงดงามเช่นนี้ ดูราวกับเป็นดินแดนของเซียน“สวยจังเลย……….”“ที่นี่งดงามมาก………….ดูนั่นสิ มียอดฝีมือกำลังบินอยู่เต็มไปหมด!”เด็กวัยรุ่นเหล่านี้อยากรู้อยากเห็นเหมือนกับกระต่ายน้อย คำพูดของพวกเขานั้นดูมีชีวิตชีวาไปกับสิ่งแปลกใหม่ในหุบเขาแห่งนี้มีศิษย์ของสำนักเฟิงสุ่ยกำลังท่องกระบี่บินไปบินมา ดูเหมือนว่าพวกเขาจะกำลังยุ่งอยู่กับบางสิ่งสำนักราชันย์ภูตใกล้จะบุกเข้ามาโจมตีแล้ว ถึงศิษย์เหล่านี้อยากจะหยุดพักผ่อนและฝึกตน มันก็คงจะเป็นไปไม่ได้และเหตุการณ์ดังกล่าวก็เป็นกุญแจสำคัญที่ใช้ดึงดูดสายตาของเหล่าเด็กหนุ่มเด็กสาวได้เป็นจำนวนมากในสายตาของพวกเขา คนเหล่านี้ล้วนเป็นเซียน“พวกเจ้าก็อาจจะได้เป็นหนึ่งในนั้น”หลิวกงแย้มรอยยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้ “เมื่อเข้าไปในสำนักเฟิงสุ่ยก็เท่ากับเป็นการพาตัวเองไปสู่เส้นทางเซียน หากฝึกตนอยู่ในสำนักเฟิงสุ่ยสักพันปีก็จะมีพลังเหมือนอย่างเซียนศักดิ์สิทธิ์ และยังมีช่วง
