ในเวลานี้หอคอยสกัดกลั่นมารได้สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงลิลลี่คือคนที่มีพื้นฐานการฝึกตนน้อยที่สุด เธอเกือบจะล้มลงไปอยู่แล้ว แต่โชคดีที่อู๋ชิงเย่นั้นหูตาไวรีบคว้าเธอเอาไว้ได้ทัน“แย่แล้ว เขากำลังจะออกมาแล้ว!”อสูรผีเสื้อสาวดูตื่นตระหนกมาก แต่ความคาดหวังก็ปรากฏอยู่ในแววตาของเธออย่างห้ามไม่ได้“สี่พันปี………..ข้าไม่ได้พบเขามาถึงสี่พันปีแล้ว…………..”“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาซาบซึ้ง!”ฉินเฉาอุ้มร่างบอบบางของอสูรผีเสื้อสาว จากนั้นก็กล่าวกับอู๋ชิงเย่ว่า “พวกเรารีบออกไปจากหอคอยกันเถอะ!”“อืม!”อู๋ชิงเย่ดึงลิลลี่ไปอย่างไม่ลังเลใจ สามคนหนึ่งอสูรพากันวิ่งออกไปจากหอคอยแห่งนี้อย่างรวดเร็ว“ผู้อาวุโส! ผู้อาวุโส! ข้านำแก่นพลังมาแล้ว!”ในเวลานี้ปู้จิงเทียนได้ยื่นแก่นพลังไปให้นักพรตวัยกลางคนตรงหน้า ผู้อยู่ใต้หอคอยสกัดกลั่นมารด้วยความอารมณ์ดี“หึๆ เจ้าทำได้ดีมาก”แววตาของนักพรตวัยกลางคนฉายชัดถึงความยินดี “เมื่อมีแก่นพลังนี้ ข้าก็จะสามารถช่วยเจ้าให้ออกไปจากที่นี่ได้………….”“จะ จริงเหรอครับ!”ปู้จิงเทียนรู้สึกดีใจขึ้นมาทันทีตราบใดที่สามารถออกไปจากที่นี่ได้ เขาก็จะกลายเป็นศิษย์ของสำนักเฟิงสุ่ยอย่างเป็นทางการเมื่อถึงเวลานั้น เขาก็จะสามารถเรียกลมเรียกฝนได้ตามใจชอบแล้ว ฮ่าๆๆ!ปู้จิงเทียนกำลังตกอยู่ในภาพภวังค์อันสวยงาม“แน่นอน ข้าจะทำให้เจ้า………..ออกไปจากที่นี่ตลอดกาล”นักพรตวัยกลางคนเอ่ยปากพูดออกมา พร้อมกับชี้นิ้วไปยังร่างของปู้จิง
