ดินเพ่นพ่านไปมาพวกนั้น ก็เป็นข้าเองที่ใช้ปราณปีศาจของนายท่านคอยควบคุมพวกมัน ฮ่าๆๆ! ขอเพียงแค่ให้นายท่านได้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาแผนการแค่นี้จะนับว่าเป็นอะไร!”“บัดซบ ฉินเอ้อ ฉินซาน พวกเจ้ามาทางนี้เร็วเข้า!”เซียงเหอรีบตะโกนเรียกพวกฉินเฉาในทันที“พวกมันคือตัวหมากของข้า เมื่อใช้เสร็จสิ้นก็ต้องตาย!”ดูเหมือนว่าเฟิงไป๋หลี่ไม่คิดที่จะปล่อยให้พวกฉินเฉาจากไปง่ายๆนักพรตวัยกลางคนคนนี้ดูร้ายกาจมาก เขาขยับมือร่ายคาถาปลดปล่อยการโจมตีใส่พวกฉินเฉาทันที“ระวัง!”เซียงเหอส่งเสียงเตือนออกมาด้วยความตกใจตอนนี้ฉินเฉาและอู๋ชิงเย่ต่างก็ตกใจเช่นเดียวกัน จะทำยังไงดี? จะโจมตีกลับไปดีไหม?แต่ถ้าโจมตีกลับไป ความลับก็อาจจะถูกเปิดเผยไปด้วย………….น่ารำคาญจริงๆ ทำไมถึงต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายแบบนี้ด้วย!“มายาร่ายรำ!”แต่ในขณะนั้นเอง อสูรผีเสื้อสาวที่อยู่ในอ้อมแขนของฉินเฉาก็ชิงลงมือในทันทีเพียงแค่ชั่วพริบตา ผีเสื้อหลากสีสันจำนวนหลายพันตัวก็บินเข้ามาห้อมล้อมรอบตัวเฟิงไป๋หลี่ จนทำให้มองไม่เห็นตัวเขาผีเสื้อเหล่านี้คือวิชาของอสูรผีเสื้อสาว มันไม่เพียงรบกวนสายตาของเฟิงไป๋หลี่เท่านั้น แต่ยังรบกวนประสาทสัมผัสทั้งห้าของเฟิงไป๋หลี่ด้วย“หนีเร็ว!”หลังจากที่อสูรผีเสื้อสาวปลดปล่อยวิชาออกมา สีหน้าของเธอก็พลันซีดเซียวราวกับกระดาษขาวพวกฉินเฉาพยักหน้า และใช้โอกาสนี้วิ่งหนีไปอยู่ข้างกายเซียงเหอเมื่อได้เห็นอสูรผีเสื้อที่อยู่ในอ้อมแขนของฉิน
