ังหอคอยสกัดกลั่นมารในขณะที่เดินออกมาจากสนามประลอง พวกเขาก็มาพบกับคนทั้งห้าคนด้วยความบังเอิญทั้งห้าคนนี้ ยกเว้นเพียงคนที่อยู่หน้าสุด แต่ละคนล้วนมีบาดแผลกันทั้งสิ้น อีกทั้งสีหน้ายังดูเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด“พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่กันอีกเหรอ?”เมื่อเห็นพวกฉินเฉา ปู้จิงเทียนก็แสยะยิ้มมุมปากเหยียดหยาม“ไม่รู้ว่าทำภารกิจเสร็จสิ้นไปมากเท่าไหร่แล้ว แต่ว่าตอนนี้ข้ามีอยู่40 คะแนน อีกไม่นานก็จะผ่านเกณฑ์แล้วล่ะ ส่วนพวกเจ้า………..หึๆ……….ลิลลี่ หากจะมาตอนนี้ก็ยังมีโอกาสนะ ไม่อย่างนั้นเจ้าคงจะไม่ผ่านการทดสอบในครั้งนี้ และทั้งชีวิตของเจ้าก็จะเป็นเพียงแค่คนธรรมดา”“ขอบคุณสำหรับความหวังดี”ลิลลี่ยักไหล่ พลางเลิกคิ้วกล่าวออกมา “แต่ข้ามีอยู่ 45 คะแนนแล้ว”“จะเป็นไปได้ยังไง!”ปู้จิงเทียนตกใจยกใหญ่ “ข้าเพิ่งจะมี 40 คะแนน แต่เจ้ากลับมี 45คะแนนได้ยังไง? เจ้าโกหกล่ะสิ!”“หากไม่เชื่อ เจ้าก็ลองไปถามศิษย์พี่เซียงเหอดูสิ”ลิลลี่คลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย “ขอโทษด้วย แต่พวกเราต้องรีบไปทำภารกิจ หากทำเสร็จในคราวนี้ก็จะสอบผ่านแล้ว ส่วนพวกเจ้าก็ค่อยๆทำไปก็แล้วกัน”จากนั้นเธอก็เดินหนีไปในทันทีฉินเฉาคิดในใจ สาวน้อยคนนี้จงใจยั่วโมโหหมอนั่นชัดๆแต่จะยั่วโมโหก็ยั่วโมโหไปเถอะ ถึงยังไงเขาก็ไม่ชอบขี้หน้าปู้จิงเทียนอยู่แล้วทั้งสามคนเดินจากไป โดยไม่หันมาสนใจปู้จิงเทียนอีก“บัดซบ!”ปู้จิงเทียนกำหมัดแน่น เขาจ้องมองแผ่นหลังของลิลลี่ ดวงตาก็พลันวาว
