รั้งอย่างกะทันหัน พร้อมทั้งปลดปล่อยสายลมสีดำทมิฬอันรุนแรงออกมาจากปากของมันเพื่อโจมตีเข้าใส่อู๋ชิงเย่และลิลลี่“แย่แล้ว…………นี่มันลมปีศาจนี่…………”สีหน้าของลิลลี่ดูไม่สู้ดีขึ้นมาอย่างฉับพลัน “หากถูกโจมตี พวกเราจะต้องตกอยู่ในปราณปีศาจไปด้วยแน่!”“ไปเลย!”ในเวลานี้กระบี่สีขาวเล่มหนึ่งได้ตกลงมาจากท้องฟ้า และแทงทะลุศีรษะของอสูรหมาป่าเข้าอย่างจังอสูรหมาป่าตายคาที่ในทันที มันไม่สามารถคุกคามใครได้อีกต่อไปแล้วอสูรหมาป่าที่น่าสงสาร อันที่จริงฉันรู้ตั้งนานแล้วว่านายกำลังเจ็บปวด แต่ฉันก็ยังปล่อยให้นายถูกโจมตีโดยเปล่าประโยชน์อยู่ดีฉินเฉาทำได้แค่แสดงความเห็นใจอสูรหมาป่าอยู่ภายในใจเท่านั้น“ฉันคือผู้ใช้กระบี่”ฉินเฉานำกระบี่ของตนกลับคืนมา นี่คือกระบี่ที่เขาสุ่มหยิบออกมาจากแหวนมิติ เพื่อใช้เป็นอาร์ติแฟคในการป้องกันตัวส่วนกระบี่ปทุมพิสุทธิ์ กระบี่หยินหยางราชันย์มาร มีดราชันย์ภูตเขาไม่สามารถใช้อาวุธเหล่านี้ได้เลยไม่อย่างนั้นมันจะต้องวุ่นวายมากแน่นอน หากตัวตนของเขาถูกเปิดเผย“โชคดีที่เจ้าเรียนรู้วิชากระบี่มาบ้าง ไม่อย่างนั้นพวกเราจะต้องแย่แน่ๆ”ลิลลี่ยกมือขึ้นมาลูบหน้าอกของตัวเองเบาๆ เธอรู้สึกดีใจมากทีเดียว“ไม่คิดเลยว่าอสูรหมาป่าจะตายยากขนาดนี้”อู๋ชิงเย่ยังคงแสร้งทำสีหน้าหวาดกลัว แล้วกล่าวออกมาว่า “พี่ชายใช้วิชากระบี่แบบนี้ คงจะสูญเสียพลังลมปราณไปมากเลยสินะ”“ใช่แล้ว ใช่แล้ว! ฉันรู้สึกว่าพลังภายในร่างกายหายไปเย
