ื่อให้ลิลลี่มาช่วยเธอเชียวเหรอ!เวรเถอะ!“เอาล่ะ ฉันทำเองก็ได้ พวกเธอถอยออกไปห่างๆ หน่อย เลือดจะได้ไม่กระเด็นไปโดน”ฉินเฉายังคงถือกระบี่เล่มเดิม แล้วเดินไปข้างๆ อสูรหมาป่าตัวนั้นพลางกล่าวออกมา“พี่ชายมัวแต่พูดอะไรอยู่น่ะ? ยังไม่รีบลงมืออีกเหรอ?”อู๋ชิงเย่กับลิลลี่ถอยห่างออกไป 20 เมตรตั้งนานแล้ว พวกเธอกระพริบตามองฉินเฉาแล้วกล่าวออกมาแม่งเอ๊ย!จะหลบไวเกินไปไหม!ฉินเฉาต้องเริ่มทำงานอันขมขื่นนี้อย่างไม่มีทางเลือก เขาหั่นร่างของอสูรหมาป่า ก่อนที่จะหยิบหัวใจที่เปื้อนเลือดของมันออกมาเก็บลงไปในถุงทันทีที่เขาลุกขึ้นยืน เขาก็พบว่าทั้งอู๋ชิงเย่และลิลลี่ต่างก็ยืนอยู่ห่างจากตัวเขาไปมากกว่าเดิมฉินเฉา: “…………”“บนตัวของพี่ชายมีแต่เลือดทั้งนั้น………..พี่ชายจะไม่อาบน˺าสักหน่อยเหรอ…………”อู๋ชิงเย่หัวเราะพร้อมกับกล่าวออกมา“น้องสาวเธอเถอะ เธอจะพาฉันไปโรงอาบน˺าหรือไง………….”ฉินเฉาพูดอะไรไม่ออกจริงๆเขาไม่สามารถใช้พลังเทพมาชำระล้างคราบสกปรกเหล่านี้ออกไปได้ อย่างนั้นลิลลี่จะต้องสังเกตเห็นอย่างแน่นอนโอ้ พาตัวภาระมาด้วยแบบนี้ อะไรๆ ก็ไม่สะดวกไปซะทุกอย่างเรื่องง่ายๆ เพียงแค่นี้ ทำไมถึงต้องทำให้ยุ่งยากขึ้นด้วย!น่าหดหู่ชะมัด!เวรจริงๆ!ฉินเฉาได้แต่ถอนหายใจออกมา ก่อนที่จะกล่าวออกมาว่า “ไม่ต้องอยู่ห่างจากฉันขนาดนั้นก็ได้…………แบบนั้นจะทำภารกิจได้ยังไงกันล่ะ?”“จริงด้วย……….”สาวน้อยทั้งสองคนจำเป็นต้องกลับมายืนอยู่ข้างๆ ฉินเฉาอีกครั้ง
