“จบสิ้นแล้ว คราวนี้ได้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นแน่………….”ไป๋หยวนหยวนที่ยืนอยู่บนเรือมังกรเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาแล้ว“เจ้า ไอ้คนลามก! ไอ้คนต˹าช้า!”อู๋ชิงเย่ยกมือขึ้นมาจับศีรษะของฉินเฉา แล้วกดลงกับพื้นอย่างเต็มแรง“ข้าจะฆ่าเจ้า ข้าจะฆ่าเจ้า!”หากเธอไม่ได้เรียกตัวเองว่าเจ้าสำนัก ก็ดูเหมือนว่าเธอจะเสียสติไปแล้ว…………..ฉินเฉาเองก็กำลังลนลาน เขาตกอยู่ในความมึนงงไปสักพักหนึ่ง“ดะ เดี๋ยวก่อนสิ………..นี่มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด…………..”เขาตะเกียกตะกาย ดึงศีรษะออกมาจากหว่างขาของอู๋ชิงเย่ แล้วตะโกนท้วงขึ้นมาอย่างคนที่ไม่ได้รับความเป็นธรรม “ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ …………”“ไอ้สารเลว ไอ้คนลามกสมควรตาย เจ้ากำลังจงใจอยู่ชัดๆ!”อู๋ชิงเย่คว้าหมับเข้าที่ลำคอของฉินเฉา แล้วตวาดออกมาเสียงดังลั่น “วันนี้ข้าจะสู้กับเจ้าให้รู้ดำรู้แดง หากเจ้าไม่ตาย ข้าก็จะต้องมีชีวิตรอด!”“ไม่ว่าจะเป็นทางไหนฉันก็ตายหมดเลยไม่ใช่เหรอ…………ไม่ยุติธรรมเลยนี่…………..”ฉินเฉาปรับเปลี่ยนวิธีการหายใจ เพื่อหลีกเลี่ยงการหายใจไม่ออกจนตายเขากล่าวกับอู๋ชิงเย่ว่า “เจ้าสำนักอู๋ เธอช่วยลุกขึ้นยืนก่อน แล้วค่อยพูดจากันดีไหม………..อยู่ท่านี้ฉันเองก็ทรมานเหมือนกันนะ……………”“…………..”อู๋ชิงเย่รู้สึกตัวแล้วว่า ตอนนี้พวกเธอกำลังอยู่ในท่าที่ส่อแววกำกวมเสียเหลือเกินเธอกำลังขึ้นขี่อยู่บนร่างของฉินสือเอ้อ พร้อมกับจับหัวของเขาเอาไว้…………..สวรรค์ เธอไม่อยากจะมีชีวิตอยู่แล้ว!ร่า
