รื่องความเร็วในการฝึกตนของฉินเฉา คางของเธออาจจะหล่นลงมาเลยก็ได้“หึๆ สุดท้ายก็ยังเป็นคนหยาบคายอยู่วันยังค˹า ไม่มีมารยาทเอาซะเลย”หวังจิ่วอียื่นมือข้างหนึ่งออกมา จากนั้นสายฟ้าก็พลันกระพริบอยู่บนฝ่ามือ ราวกับเป็นม่านพลังที่มาป้องกันเสียงคำรามของเทพมารตนนั้น“ยังไม่ทันได้ทักทายกันก็เริ่มลงมือซะแล้ว ช่างเป็นคนที่หยาบคายจริงๆ”เขากล่าวออกมา ก่อนที่จะก้าวเท้าซ้ายลงบนพื้นดินอย่างกะทันหันสายฟ้าหลั่งไหลไปตามสนามประลอง แล้วพุ่งเข้าโจมตีใส่ร่างของเทพมารในทันทีตู้ม ตู้ม ตู้ม!“อ๊ากก!”เทพมารก้าวถอยหลังออกไปหลายเก้า มันส่งเสียงคำรามออกมาร่างกายยังคงถูกสายฟ้าสีน˺าเงินผ่าเข้าใส่อย่างต่อเนื่อง“นี่คือ…………พลังของเสือมังกรสายฟ้างั้นเหรอ!”นักพรตฮวาเจียนนั้นพูดอะไรไม่ออก “แม่เจ้า นี่มันร้ายกาจยิ่งกว่าในบันทึกของข้าด้วยซ˺า!”“เหอะ นี่คืออสูรระดับเทพในสำนักของเรา เจ้าคิดว่ามันจะไร้ประโยชน์หรือไง?”เป้าหยูที่อยู่ข้างๆ พ่นลมหายใจออกมา แต่สีหน้านั้นดูภาคภูมิใจมากทีเดียว“อสูรของนายก็น่าสนใจมากไม่แพ้กัน”ฉินเฉาที่อยู่ข้างๆ นั้นกล่าวออกมาเบาๆ “ฉันคิดว่าอสูรประเภทนี้น่าจะมีพลังที่ทำให้นายหลบหนีได้ ความสามารถแบบนั้นคงจะสะดวกมาก”ซ่อนตัวอยู่ในพื้นดิน และดูกางเกงในของสาวๆ ได้เชียวนะนี่คือความคิดของฉินเฉาแต่สีหน้าของเป้าหยูกลับแข็งทื่อไปอย่างเห็นได้ชัด แล้วจ้องมองฉินเฉาอีกครั้งฉันทำให้แกตกใจงั้นเหรอ? แต่จุดประสงค์ของฉันไม่ใช
