หนุ่มน้อยหลัวเต๋อยกมือขึ้นเท้าเอวด้วยความภาคภูมิใจ แล้วกล่าวออกมาด้วยน˺าเสียงตื่นเต้น“ขอเพียงแค่เจ้าใช้วิธีของข้า ไม่ว่าอู๋ชิงเย่จะเป็นเจ้าสำนักของสำนักสวรรค์เร้นลับ หรือว่าจะเป็นอะไร เจ้าก็จะจัดการได้ง่ายๆ เชียวล่ะ”“นายพูดออกมาได้แล้ว…………”ฉินเฉาคิดในใจ เจ้าหนูน้อยคนนี้ปล่อยให้คนอื่นเขาเดาอยู่ได้“ดูนี่สิ”หลัวเต๋อหยิบระฆังหยินหยางออกมา และปล่อยให้มันทอแสงอยู่ตรงหน้าฉินเฉา“นั่นมันระฆังหยินหยางไม่ใช่เหรอ?”ฉินเฉาจ้องมองระฆังดังกล่าว แล้วอดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำออกมา“ฉันใช้ระฆังนี้มานานแค่ไหนแล้ว? ถึงแม้ว่ามันจะมีพลังป้องกันสูง แต่ก็คงจะต้านทานจิตสังหารของอู๋ชิงเย่ไม่ได้หรอก”“หึๆ เจ้าหนุ่มฉิน เจ้าลืมอะไรไปหรือเปล่า?”รอยยิ้มบนมุมปากของหลัวเต๋อยิ่งปรากฏชัดเจนขึ้นทุกที “ระฆังนี้ไม่ได้มีหน้าที่ป้องกันเพียงอย่างเดียวเท่านั้น แต่ว่าชื่อเต็มๆ ของมันก็คือระฆังหยินหยางสุขสันต์”“เชี่ย!”ทันใดนั้นฉินเฉาก็เข้าใจแล้วว่า หมอนี่กำลังหมายความว่าอะไร“ขอเพียงแค่เจ้าพยายามอย่างเต็มที่ เจ้าก็จะสามารถใช้ระฆังหยินหยางสุขสันต์นี้ จนได้ผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เมื่อถึงเวลานั้น อย่าว่าแต่อู๋ชิงเย่เลย ถึงแม้ว่าผู้ยิ่งใหญ่เซียนฟ้าจะอยู่ที่นี่ ก็ยังต้องตกอยู่ในห้วงแห่งความหลงใหลเพราะระฆังนี้ด้วยเหมือนกัน ฮ่าๆๆๆ!”หลัวเต๋อหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข แต่ฉินเฉากลับรู้สึกปวดหัวเป็นอย่างมากเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า? จะให้เขาใ
