ู้ฝึกตนแต่เป็นคนธรรมดา เจ้าจะรู้สึกถึงจิตสังหารอยู่หรือไม่?”“ก็คงจะไม่รู้สึก………”ฉินเฉานิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะกล่าวออกมา “คนธรรมดาจะไม่รู้สึกถึงจิตสังหารของคนอื่น เพราะเดิมที จิตสังหารคือสิ่งที่มองไม่เห็นมีแค่คนที่มีประสบการณ์ในการฝึกตนมาแล้วเท่านั้น ที่จะสามารถรู้สึกถึงมันได้”“ถูกต้อง”หลัวเนี่ยพยักหน้า “เป็นอย่างที่เจ้าว่ามา ยิ่งพื้นฐานการฝึกตนของเจ้าเพิ่มสูงขึ้น เจ้าก็จะยิ่งรู้สึกถึงจิตสังหารได้ไวมากขึ้น และการควบคุมจิตสังหารของสำนักสวรรค์เร้นลับก็มุ่งเป้าไปที่จุดนี้”เขากล่าวออกมา ทันใดนั้นคิ้วก็พลันกระตุกฉินเฉารู้สึกได้ถึงอันตรายจากรอบทิศทางได้ในทันทีเขากระโดดถอยหลังไปไกลกว่าสิบเมตรอย่างไม่รู้ตัว ราวกับว่ากำลังกระโดดออกมาจากวงล้อมแต่เมื่อเขากระโดดลงมา กลับพบว่ารอบด้านของจุดที่ยืนอยู่เมื่อสักครู่นี้ ไม่มีคนอยู่เลยสักคนเดียว“นี่คือปฏิกิริยาโดยสัญชาตญาณของเจ้าที่มีต่อจิตสังหาร”หลัวเนี่ยกล่าวออกมา “และมันก็เป็นปฏิกิริยาโดยสัญชาตญาณของยอดฝีมือ ที่มีต่อจิตสังหารด้วยเหมือนกัน”ในที่สุดเขาก็เริ่มอธิบายคำพูดของตัวเองออกมาเสียที “สิ่งที่ข้ากำลังจะฝึกฝนเจ้า ก็คือการทำให้เจ้ากลับไปมีความคิดเหมือนกับคนธรรมดา นั่นคือการมองข้ามจิตสังหารของคนอื่นไปอย่างสมบูรณ์ให้ได้ด้วยพื้นฐานการฝึกตนของเจ้า เจ้าไม่จำเป็นที่จะต้องตรวจจับจิตสังหารเพื่อรับรู้ตำแหน่งของศัตรูหรอก ขอเพียงแค่เจ้าสามารถตรวจจับลมหาย
