งใหญ่เป็นแน่ดังนั้นไห่ถงจึงตกใจมาก เมื่อเห็นว่าจิ่วเทียนเซียนเฟยมาอยู่ที่นี่“ก็แค่สวรรค์ไม่ใช่หรือไง? ฉันไม่สนใจหรอก”“เป็นแค่เรื่องเล็กๆ แน่เหร๊อ?”ไห่ถงเบ้ปาก พูดขึ้นมาว่า “พอเจออาจารย์ของข้า กลับเผ่นป่าราบซะขนาดนั้น”ฉินเฉาเงียบไปทันทีแต่ในใจกำลังคิดว่า ฉันเนี่ยนะกลัวไท่ซ่างเหล่าจวิน? สิ่งที่ฉันกลัวคือค้อนดับสลายวิญญาณของจักรพรรดิสวรรค์ต่างหากย่ามันเถอะ เขารับมือกับค้อนอันนั้นไม่ได้เลย!อย่าว่าแต่เขาเลย แม้แต่หลัวเนี่ยก็ยังทำอะไรไม่ได้“ท่าน………..ท่านจิ่วเทียนเซียนเฟย………….”ไห่ถงกล่าวกับจิ่วเทียนเซียนเฟยด้วยความเหนียมอาย“ท่าน ท่านถูกเจ้าหมอนี่ลักพาตัวมาที่นี่ได้ยังไง……………ท่านก็ถูกเขาหลอกมาเหมือนกันใช่ไหม……………”“หากพูดให้ถูกต้อง คือเขาขโมยของของข้าไป ดังนั้นข้าก็เลยต้องตามเขามาด้วย”จิ่วเทียนเซียนเฟยระบายยิ้มเล็กน้อยบนใบหน้า ในขณะที่จ้องไห่ถงแววตาของเธอพลันดูล˺าลึกขึ้นในทันทีไม่คิดเลยว่าฉินเฉาจะพาเด็กผู้หญิงกลับมาด้วยดูจากจี้หยกที่ห้อยอยู่บนอกของเธอ นั่นน่าจะเป็นหยกปกปิดกลิ่นอายของไท่ซ่างเหล่าจวินสินะแต่ดูเหมือนว่าผู้ชายของเธอจะยังไม่รู้ตัวว่าเธอคนนั้นเป็นผู้หญิงไม่อย่างนั้นคนที่มีนิสัยรักหยกถนอมบุปผาอย่างเขา จะปล่อยให้คนอื่นล้มลงไปกับพื้นได้ยังไง?แค่มองปราดเดียวก็เห็นได้ชัดเจนแล้วว่า เขาจงใจปล่อยให้อีกฝ่ายล้มลงไป“อะไรนะ? นี่เจ้ากล้าขโมยของของท่านจิ่วเทียนเซียนเฟยเชียวเหรอ? บอกมาว่าเจ้าขโ
