รามอย่างหาใครเทียบไม่ได้ในสายตาของเธอ“ที่แท้เจ้าก็คือฉินเฉา!”“อยากให้แสดงบัตรปราชาชนให้ดูไหม?”ฉินเฉานิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะบอกว่า “แต่ช่างมันเถอะ ถึงยังไงนายก็ไม่รู้จักอยู่ดี แต่นายลองคิดดูสิ นอกจากฉินเฉาคนนี้แล้ว ใครมันจะกล้าวิ่งขึ้นไปบนสวรรค์ ไปลักพาตัวคนออกมาจากตำหนักโตวลวื่อของไท่ซ่างเหล่าจวิน แล้วยังขโมยของในห้องกลั่นยาของเขาไปจนเรียบอีก?”“บัดซบ แม้แต่ข้าเจ้าก็ยังหลอกได้ ไหนเจ้าบอกว่าไม่ได้วางแผนไง? ที่แท้เจ้าก็อยากจะลักพาตัวข้ามาตั้งนานแล้ว!”ไห่ถงตะโกนก้องด้วยความโกรธ“อย่าตกใจขนาดนั้นสิ”ฉินเฉารีบกล่าวปลอบไห่ถงทันที “เห็นอาจารย์แล้ว ยังไม่รีบคุกเข่าลงอีกเหรอ?”“เพ่ย ใครมันจะไปคำนับเจ้าเป็นอาจารย์? ถึงตายข้าก็จะไม่ยอมรับเจ้าเป็นอาจารย์เด็ดขาด!”ไห่ถงนั้นไม่พอใจเป็นอย่างมาก“ดูเหมือนว่าเจ้าทำกับเธอเกินไปแล้วนะ”จิ่วเทียนเซียนเฟยอดไม่ได้ที่จะกล่าวหยอกเย้าฉินเฉา“ฉันสาบานได้ว่าฉันไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ ฉันไม่สนใจผู้ชายสักหน่อย………….แค่เห็นว่าเขาเป็นคนฉลาด มีความสามารถ ฉันก็เลยอยากจะรับเขามาเป็นศิษย์เท่านั้นเอง”“เพ่ย ข้าไม่ได้อยากเป็นศิษย์ของเจ้าสักหน่อย!”“เหอะ เรื่องนั้นมันขึ้นอยู่กับนายที่ไหนล่ะ?”“งั้นเจ้าก็ฆ่าข้าเลยดีกว่า ถึงยังไงเจ้าก็หลอกข้ามาแล้วนี่”“เจ้าหมอนี่………”“เอาล่ะ ทั้งสองคน หยุดทะเลาะกันได้แล้ว!”จิ่วเทียนเซียนเฟยรีบเข้ามาไกล่เกลี่ย แล้วกล่าวปลอบไปว่า “ถึงจะเห็นฉินเฉาดูมี
