งหน้าผู้คุมกฎชายคนนั้นในทันที“รับความตายของเจ้าไปซะ!”เฉินชิงยกมือขึ้น กระบี่สีดำเล่มหนึ่งได้แทงเข้าที่ปากของผู้คุมกฎชาย ทะลุผ่านร่างกายของเขาอย่างรวดเร็ว“ไม่ว่าเสื้อผ้าของเจ้าจะมีพลังป้องกันมากขนาดไหน แต่หัวของเจ้าก็ไม่มีพลังป้องกันนั้นอยู่ดี”เฉินชิงกล่าวออกมากระบวนท่านี้จะใช้ได้ก็ต่อเมื่อเธอเข้าไปปราชิดตัวผู้คุมกฎไม่อย่างนั้น หากเรียกกระบี่ออกมาโจมตีรอบๆ ย่อมต้องถูกพายุลูกบอลอันแข็งแกร่งเหล่านั้นขัดขวางอย่างแน่นอนเนื่องจากผู้คุมกฎได้ตายไปแล้ว ลูกบอลที่กำลังบ้าคลั่งเหล่านั้นจึงหยุดลง ร่วงลงมาอยู่บนพื้นดินในที่สุดบัดนี้ไม่มีหอคอยผนึกมารอีกต่อไปแล้ว แม้แต่พื้นดินรอบๆ ก็ยังถูกเสื้อคลุมทวีคูณทำลายล้างถล่มราบ จนกลายเป็นหลุมลึกถึงสองเมตรจากหอคอยผนึกมาร ตอนนี้มันได้กลายเป็นหลุมลึกขนาดมหึมาที่หลงเหลืออยู่บนเขาซูซาน“ในที่สุดก็จบลงสักที…………”เฉินหยูถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “น่าเสียดายที่ปล่อยให้นังนั่นหนีไปได้”เธอกำหมัดแน่น กล่าวออกมาด้วยความเจ็บใจ“ข้าเกรงว่าอีกไม่นาน พวกเราจะต้องเผชิญหน้ากับพายุอันน่าสะพรึงกลัว……………..”เฉินชิงจ้องมองท้องฟ้าในยามค˹าคืน แล้วทอดถอนหายใจออกมาแต่ในขณะนั้นเอง ท่ามกลางผืนฟ้าที่มืดสนิท จู่ๆ ก็มีเงาดำร่างหนึ่งปรากฏตัวออกมาคิ้วของเฉินชิงพลันขมวดมุ่น“นั่นใคร!”เฉินหยูสังเกตเห็นการคงอยู่ของเงาดำนั้นได้เช่นเดียวกัน เธอเหวี่ยงกระบี่สายรุ้งของเธอทันทีแสงสีรุ้งได้แทงทะลุเงาดำนั
