หลังจากที่ใช้วิชาจิตก่อเกิดแล้ว รอยสักปีศาจบนร่างของฉินเฉาก็ค่อยๆ จางหายไปนัยน์ตาสีแดงอันเป็นเอกลักษณ์ ได้กลับมาเป็นสีดำอีกครั้งเอ้อหลางเสินจะคุกคามเขาไม่ได้อีกสักพักหนึ่งสิ่งที่เขาต้องทำในตอนนี้ คือการพาจิ่วเทียนเซียนเฟยและเจียงลั่วจูหนีออกไปจากที่นี่“แย่แล้ว พวกมันจะหนีไปแล้ว!”ไท่ซ่างเหล่าจวินตะโกนออกมาด้วยความตื่นตระหนก“สมควรตายนัก จับพวกมันเอาไว้เร็ว!”หวังหมู่คำรามออกมาครั้งแล้วครั้งเล่าหากคนเหล่านี้หนีไปได้ สวรรค์จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?ยิ่งไปกว่านั้นจิ่วเทียนเซียนเฟยก็มีผลกระทบต่อจักรพรรดิอย่างมหาศาล หากเธอหนีไปได้ จักรพรรดิสวรรค์ก็จะต้องจบสิ้นไปด้วยดังนั้นไม่ว่าจะต้องเสียอะไรไปเท่าไหร่ พวกมันก็จะต้องอยู่ที่นี่!“หยุดเดี๋ยวนี้!”“หยุดวิ่งสิโว๊ย!”เหล่าเซียนพากันพุ่งเข้าหาฉินเฉาด้วยท่าทีคุกคาม“ไสหัวไปซะ!”ฉินเฉาปลดปล่อยเสียงมังกรคำราม เขาตะโกนใส่เซียนเหล่านี้ทันทีทันใดนั้นเอง คลื่นอากาศขนาดมหึมาก็พัดเซียนเหล่านี้จนกระเด็นแม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในสภาวะจิตมารผสานร่าง แต่พลังของฉินเฉาในตอนนี้ก็ไม่ใช่ระดับที่เซียนจะต้านทานกันได้ง่ายๆหลังจากที่ตะโกนไล่ศัตรูออกไป ฉินเฉาก็คว้ามือของจิ่วเทียนเซียนเฟย แล้วตะโกนบอกเจียงลั่วจู “พวกเรารีบไปกันเถอะ!”“จะหนีไปไหน!”แต่ในเวลานี้ เสียงตะโกนอันดังสนั่นได้ดังก้องไปทั่วท้องฟ้าร่างกายของจิ่วเทียนเซียนเฟยพลันสั่นสะท้านทันที และพูดขึ้นมาว่า“ไม่นะ………เขามาแล้ว………”
