้วโบกมือให้ฉินเฉาฝ่ายฉินเฉาถึงกับพูดอะไรไม่ออก ยัยขี้งกเอ๊ย!“ฉันจะช่วยประสานงานให้เอง”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยที่อยู่ข้างๆ พูดขึ้นมา“ลูกพี่ ต้องการความช่วยเหลือไหมคะ?”สาวน้อยตำรวจหยิบปืนพกขึ้นมา แล้วเอ่ยถามด้วยความกระตือรือร้นเธอคิดว่าถ้าอยู่กับเขา เธอจะได้สัมผัสประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้นอย่างแน่นอน“เอ่อ เธอเฝ้าระวังที่รังนกเอาไว้ก็แล้วกัน นี่ก็เป็นภารกิจที่ยากเหมือนกัน”ฉินเฉารีบกล่าวออกมา“เซียวพ่าน ให้ความร่วมมือกับเธอด้วยล่ะ”ฉินเฉาโยนภาระลงบนไหล่ของเซียวพ่านทันทีเซียวพ่านมีสีหน้าหดหู่ในทันที“ปราณเซียนใกล้เข้ามาแล้ว ฉันจะต้องรีบออกไปก่อน อ้ายเสี่ยวเสวี่ย รอฟังเสียงเรียกของฉันด้วย”“รู้แล้ว ถ้ามีปัญหาก็เรียกหาตำรวจได้เลย”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยกล่าวแซวขึ้นมา“อืม เธอก็ช่วยเป็นคุณตำรวจสุดสวยให้ด้วยล่ะ”ฉินเฉากล่าวทิ้งท้าย ก่อนที่จะกลายเป็นเงาและผละออกไปจากหลังเวทีแห่งนี้ถึงแม้ว่าสุนัขปีศาจจะรวดเร็วไม่เท่าพยัคฆ์ปีศาจ แต่ก็เร็วกว่าคนธรรมดาไม่รู้กี่เท่าฉินเฉาออกมาจากรังนก และตรงมาถึงจัตุรัสด้านนอกด้วยความเร็วแสงถึงแม้ว่านี่จะเป็นเวลากลางคืน แต่ตอนนี้ก็ยังมีคนกำลังเดินพูดคุยกันอยู่ในจัตุรัสในเวลานี้ฉินเฉารู้สึกได้ว่าปราณเซียนกำลังเข้ามาใกล้ถึงตัวเขา เขาก็ยิ่งเร่งความเร็ว และพุ่งขึ้นไปยังดาดฟ้าของอาคารขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆ ทันทีแน่นอนว่าปราณเซียนนั้นก็เปลี่ยนทิศทาง ไล่ตามเขามาเช่นเดียวกัน“มาแล้ว…………”ฉินเฉากำ
