“ท่านครับ แย่แล้วครับ แปดมารตายกันหมดแล้วครับท่าน!”โคกาวะมองดูตุ๊กตาดินเผาบนโต๊ะที่กำลังกระโดดไปมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็พลันตื่นตระหนก รีบหันไปกล่าวกับคุโรซากิ อิจิโร่ที่กำลังดื่มชาอยู่ข้าง ๆ ทันที“ตายกันหมดแล้วเหรอ? ดีมาก”แต่คุโรซากิ อิจิโร่กลับยังคงนั่งอย่างสงบนิ่ง ราวกับว่าเขาไม่ใส่ใจเรื่องนั้นเลยแม้แต่น้อย“ท่านครับ แปดมารแห่งญี่ปุ่นตายไปแล้ว นั่นหมายความว่าภารกิจของพวกเราก็ล้มเหลวไปด้วยนะครับท่าน!”โคกาวะคิดว่านายท่านของตนกำลังหวาดกลัว จึงรีบเอ่ยเตือนขึ้นมาอย่างรวดเร็ว“หึ ๆ มันจะเป็นแบบนั้นงั้นเหรอ?”คุโรซากิ อิจิโร่กล่าวออกมาเบา ๆ “แปดมารแห่งญี่ปุ่นเป็นเพียงแค่ตัวหมากในมือของฉันเท่านั้น โคกาวะก็น่าจะเข้าใจ ถ้าฉันทิ้งตัวหมากเหล่านี้ในเกมหมากรุกเมื่อไหร่ นั่นหมายความว่าฉันได้นำพาศัตรูไปสู่ความตายอันน่าสยดสยองแล้วยังไงล่ะ”“ท่านกำลังหมายความว่า…..”โคกาวะเป็นนินจาที่เชี่ยวชาญเรื่องการฆ่าฟันแต่ความสามารถในการใช้สมองกลับไม่ดีเท่าไหร่นัก เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่านายท่านของตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่“การที่นายไม่รู้ มันก็เป็นเรื่องที่ให้อภัยกันได้”คุโรซากิ อิจิโร่วางถ้วยชาลงบนโต๊ะเบา ๆ แล้วกล่าวว่า“เรื่องนี้ถูกบันทึกเอาไว้ในหนังสือประวัติศาสตร์ของตระกูลฉันพลังอำนาจของแปดมารแห่งญี่ปุ่น เป็นเพียงแค่การกำเนิดของยามาตะโนะ โอโรจิเท่านั้น หากแปดมารแห่งญี่ปุ่นตายไปเมื่อไหร่ ยามาตะ โนะโอโรจิที่แท้จริ
