บนพื้น ปรบมือ แล้วกล่าวออกมาอย่างเย็นชา“มีน˺ายาแค่นี้ แต่ยังกล้าวิ่งเข้ามาทำตัวอวดดีถึงในประเทศจีน”“ฉินเฉา!”“ฉินเฉา ในที่สุดนายก็มาสักที!”“เชี่ย ลูกพี่!”“เขาเป็นใครน่ะ?”ทั้งสี่คนมีปฏิกิริยาแตกต่างกันออกไป“ฉินเฉา นายไม่ได้ฝึกตนอยู่ในนรกหรอกเหรอ!”อ้ายเสี่ยวเสวี่ยรีบเอ่ยถามขึ้นมา “วิ่งออกมาแบบนี้ ความพยายามที่ทำมาทั้งหมดจะไม่เสียเปล่าเอาหรือไง?”“ฉันรู้สึกได้ว่าจี้หยกของหลัวชิงหลินหัก ก็เลยรีบมาที่นี่ แต่เวลาในนรกแตกต่างไปจากเวลาบนโลก ดูเหมือนว่าฉันจะมาช้าเกินไปหน่อย”ฉินเฉาส่งยิ้มให้กับหลัวชิงหลิน ก่อนที่จะหันมาอธิบายอ้ายเสี่ยวเสวี่ย “ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันเอาร่างอวตารออกมาหาพวกเธอ….. จากร่างอวตารทั้งเก้าร่าง ตอนนี้มีอยู่แปดร่างที่กำลังช่วยกันฝึกตนอยู่”เขากล่าวออกมา ก่อนที่จะหันหน้ามองไปรอบ ๆ พอเห็นร่างของมารสีชาดที่กำลังตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา ก็กล่าวออกมาว่า“แต่แค่นี้มันก็เพียงพอแล้ว ที่จะฆ่ามารน้อยผู้อวดดีอย่างไอ้หมอนี่”
