วสั่นเทิ้มอยู่ตรงหน้ากุนซือกุนซือแลบลิ้นเลียริมฝีปากทันทีเขารีบถอดกางเกงออกและไม่แม้แต่จะเล้าโลม แต่คว้าสะโพกของมู่หว่านชิว แล้วพุ่งตรงเข้าไปทันที“นะ นายท่าน…..”มู่หว่านชิวแสร้งทำท่าทางเจ็บปวดในทีแรกทั้งที่จริง ๆ แล้วเธอไม่ได้รู้สึกอะไรมาก ถึงท่านกุนซือของเธอจะกล้าหาญและชาญฉลาด แต่น่าเสียดายที่ท่อนล่างของเขานั้นเล็กเกินไปมันอาจจะเป็นเพราะร่างราชาผีดิบ ของสิ่งนั้นจึงไม่ค่อยชูชันมากนักแต่มู่หวานชิวคิดว่าตนจะต้องให้ความร่วมมือกับท่านกุนซือ เธอจึงแสร้งทำเป็นรู้สึกเสียวซ่านแต่แท้ที่จริงแล้ว ข้างล่างของเธอไม่มีความรู้สึกอะไรเลยของสิ่งนั้นของกุนซือไม่ได้แตกต่างไปจากเด็กน้อยวัย 5 ขวบ“นายท่าน สะ สุดยอดเลยค่ะ….. ข้า ข้าจะทนไม่ไหวแล้ว…..”ฝีมือการแสดงของมู่หว่านชิวนั้นเรียกได้ว่าเป็นเลิศ เธอกอดกุนซือด้วยเนื้อตัวที่สั่นระริกและกุนซือก็พึงพอใจกับการแสดงของมู่หว่านชิวมากเช่นเดียวกันหนึ่งนาทีต่อมา หลังจากที่เขาได้ระบายความโกรธจนเสร็จสิ้นแล้วเขาก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง“เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก ข้าจะไม่ลงมือด้วยตัวเอง”กุนซือยกมือขึ้นชี้ที่ขมับของตัวเอง “คนระดับล่างใช้มือฆ่าฟัน แต่คนระดับสูงเขาใช้สมอง”“ในเมื่อท่านได้ตัดสินใจแล้ว มู่หว่านชิวก็จะพยายามช่วยเหลืออย่างเต็มที่ค่ะ”มู่หว่านชิวยกก้นที่เปลือยเปล่าลงมาคุกเข่าบนพื้น แสดงความจงรักภักดีของตน“อืม แต่ในตอนนี้ข้ายังไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า”กุนซือลูบห
