“นายควรที่จะอธิบายมาแต่โดยดี ว่านายทำอะไรกับมันกันแน่?”หลี่เสวี่ยจ้องมองฉินเฉา ในแววตาของเธอมีลำแสงแปลก ๆบางอย่างเรืองรองออกมาฉินเฉาขนลุกชันไปทั่วทั้งตัวเขาไม่เคยคิดเลยว่าสายตาของหลี่เสวี่ยจะทำให้เขารู้สึกอึดอัดได้ถึงขนาดนี้ย่ามันเถอะ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? เรื่องทั้งหมดมันไม่ใช่ความผิดของยัยชิซินหรอกเหรอ?แต่เขาก็บอกออกไปไม่ได้ว่าชิซินย่อส่วนเขา แล้วปล่อยเขาเอาไว้ในห้องทำงาน…..แต่ถึงอย่างนั้น เรื่องที่เขาวิ่งออกมาปกป้องกางเกงในของหลี่เสวี่ยมันก็เป็นความคิดของเขาเอง…..แค่ก ๆ หากพูดเรื่องนี้ออกไปก็คงจะไม่ดีเขาควรจะบอกหลี่เสวี่ยดีมั้ย ว่าเขาเพิ่งจะก่อสงครามต่อสู้เพื่อปกป้องกางเกงในของเธอ…..โดยเฉพาะเรื่องที่เขาต้องต่อสู้กับแมลงสาบฝูงหนึ่งสำหรับเรื่องนี้ ปล่อยให้มันเข้าไปอยู่ในท้องของเขาจะดีกว่า“เอ่อ ผู้จัดการหลี่ เธอดูนั่นสิ วันนี้แสงจันทร์ดูสวยดีนะ”“ตอนนี้ตอนกลางวัน”“โอ้… พระอาทิตย์ส่องแสงสดใสดีจริง ๆ”“วันนี้มีเมฆ…..”“…..ยังไงก็เถอะ วันนี้อากาศดีจริง ๆ”ฉินเฉาปาดเหงื่อเขาไม่รู้ว่าควรที่จะอธิบายให้หลี่เสวี่ยฟังยังไงดี“เอาล่ะ ไม่ว่านายจะทำอะไรกับมันก็ตาม… นายช่วยออกไปก่อนได้มั้ย…..”จู่ ๆ หลี่เสวี่ยก็กล่าวออกมา“หา? นี่เธอโกรธจนไล่ฉันออกไปข้างนอกเลยเหรอ?”“ฉันจะไล่นายออกไปข้างนอกทำไม…..”หลี่เสวี่ยกลอกตาใส่ฉินเฉา “นายจะดูฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ที่นี่หรือไง? เมื่อกี้นี้ยังดูไม่พออีกเหรอ?”“แค่
