ลียดจริง ๆ ….. ยังต้องถามอีกเหรอ?”“ก็ฉันไม่เข้าใจนี่ แม่ฉันสอนเอาไว้ว่า ถ้าหากไม่รู้ก็ต้องถาม”ฉินเฉากระพริบตาปริบ ๆ ในขณะที่พูดออกมา“น่าเกลียดจริง ๆ!”ชิอิงส่งสายตามองค้อนให้ฉินเฉายกใหญ่แต่เวลาผู้หญิงคนนี้มองค้อน มันช่างน่ามองจริง ๆ“ถ้านายไม่พูด ฉันจะไปแล้วนะ”เมื่อพูดจบ ชิอิงก็ทำท่าจะลุกขึ้นยืน“ก็ได้ ๆ ฉันไม่แกล้งเธอแล้ว ฉันจะพูดแล้ว!”ฉินเฉารีบง้อเธอทันทีทั้งที่เขาเป็นคนแกล้งเธอ แต่เขากลับเป็นฝ่ายที่ต้องมาเดือดร้อนเองแล้วยังต้องมาง้ออีกอีกเดี๋ยวเขาก็จะต้องไปหาหลี่เสวี่ย ตอนนี้จึงไม่มีเวลามาง้อชิอิงมากนักงานที่หยูลู่มอบให้เขานั้นเร่งด่วนมาก“ชิอิง เธอคิดยังไงกับงานในตอนนี้?”ฉินเฉาเอ่ยถามขึ้นมาทันที“อ่า มันก็ไม่เลวเลยนะ”ชิอิงผงะไปเล็กน้อย ทำไมจู่ ๆ ฉินเฉาถึงได้ถามคำถามแบบนี้ออกมา?เขารู้จักเป็นห่วงเรื่องในชีวิตประจำวันของเธอด้วยเหรอ?ตาคนไม่ได้เรื่องคนนี้ เธอคิดว่าเขาจะไม่สนใจมันจริง ๆ ซะอีก“งั้นเหรอ….. แล้วเธอคิดที่จะลองทำงานอื่นดูบ้างมั้ย?”“ลองทำงานอื่นเหรอ? งานอื่นมันไม่เหมาะกับฉันหรอก”ชิอิงกล่าวออกมา “สมัยเรียน ฉันเรียนด้านเศรษฐศาสตร์และการเงินมานะ นายไม่รู้เหรอ?”“อ๋อ มันเป็นแบบนี้นี่เอง”จากนั้นฉินเฉาก็เล่าเรื่องแผนการสร้างเกาะให้ชิอิงฟัง “เธอเห็นมั้ยฉันยังขาดคนที่มีความเชี่ยวชาญทางด้านการเงินอยู่เลย…..”“ตายแล้ว ที่แท้นายก็จะมาซื้อตัวกันนี่เอง!”ชิอิงกระพริบตามองฉินเฉา “ฉันเป็นพนักงาน
