ชิอิงมองกล่องตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ เว่ยอี้หมิงมอบของขวัญให้เธอจริง ๆไม่ได้นะ!เธอฝากให้เพื่อนร่วมงานของเธอช่วยดูเคาน์เตอร์ ก่อนที่จะรีบวิ่งออกไป“เว่ยอี้หมิง เดี๋ยวก่อนค่ะ!”เมื่อเห็นว่าชิอิงเดินมาหา เว่ยอี้หมิงก็พลันรู้สึกถึงสายลมในฤดูใบไม้ผลิถ้าหากว่ามีสาวสวยแบบนี้มาอยู่เคียงข้างเขาในทุกวัน ไม่ว่าจะเป็นยามหลับหรือยามตื่น มันจะดีสักแค่ไหน?และแน่นอนว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือตอนเข้านอน แค่ก ๆ!เว่ยอี้หมิงรู้สึกว่าเตียงของเขามันเย็นเยียบ เมื่อขาดความเร่าร้อนของเนื้อกายแต่เขาไม่ได้ต้องการที่จะหาคู่นอน ถึงอย่างไรเขาก็เป็นพนักงานประจำเท่านั้นงานคุ้มกันนั้นดูองอาจน่าเกรงขนาดไหน?แต่บริษัทไม่ได้ให้ปืนแกตลิ่งมานี่สิ ถ้าเขาถือปืนแกตลิ่งสักกระบอกเขาก็คือเทอร์มิเนเตอร์ดี ๆ นี่เองในเวลานี้เทอร์มิเนเตอร์กำลังจ้องมองชิอิงด้วยความตื่นเต้น เขาคิดว่าเธอคงจะหลงเสน่ห์เขา ถึงได้เป็นฝ่ายเดินเข้ามาด้วยตัวเองแต่เขาไม่คิดเลยว่าชิอิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าจะยื่นกล่องกลับมา แล้วบอกว่า“ขอโทษนะคะ เว่ยอี้หมิง ฉันรับของขวัญของคุณไว้ไม่ได้”“ทำไมล่ะครับ?”เว่ยอี้หมิงประหลาดใจมากคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ หรือว่าสิ่งที่เพื่อนของเขาบอกมาจะไม่ถูกต้อง?“การให้ของขวัญ… มันทำให้คุณโกรธเหรอครับ?”เขาเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ผู้คนในธนาคารต่างหยุดชะงัก และหันหน้ามองทั้งสองคนอย่างอดไม่ได้ไม่ค่อยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นในธนาคารเท่าไหร่นัก“ไม่ใช่น
