ำเล่มหนึ่งเอาไว้ แล้วเหวี่ยงขวานตัดแขนของก้อนหินยักษ์ตนนั้น“ข้าบอกแล้วไง มันไม่มีประโยชน์หรอกน่า!”มารภูผายังคงกล่าวเย้ยหยันออกมาแขนของก้อนหินยักษ์กำลังก่อตัวขึ้นใหม่อย่างต่อเนื่อง“วัชระทลายภูผา!”แต่ทว่าฉินเฉายังคงไม่ยอมแพ้ เขาขว้างขวานหลายต่อหลายเล่มออกไปฟันร่างของก้อนหินยักษ์ไม่หยุดแต่ถึงอย่างนั้นทั้งก้อนหินและดินก็เริ่มก่อตัวขึ้นมาใหม่อีกครั้ง“เป็นแบบนี้เองสินะ….. เรื่องที่แกบอกว่าร่างกายเป็นอมตะ…..”ฉินเฉาแสยะยิ้มที่มุมปาก“อะไรนะ?”มารภูผาจ้องมองฉินเฉา เขาเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา“หนีฉาง ให้ฉันยืมพลังของเธอที!”ฉินเฉากล่าวออกมา ก่อนที่จะวางฝ่ามือลงไปบนพื้นดิน“ลอยขึ้นไปซะ!”ทันใดนั้นเองพืชขนาดยักษ์ต้นหนึ่งก็งอกขึ้นมาจากพื้นดินอย่างรวดเร็ว มันพุ่งเข้ามาพันธนาการร่างของมารภูผา และดึงร่างของเขาขึ้นไปบนอากาศพืชต้นนี้โตเร็วมาก มันราวกับเมล็ดถั่วของแจ็คเลยทีเดียวเพียงไม่นานมันก็ผลุบหายเข้าไปในก้อนเมฆแต่ฉินเฉานั้นเหยียบกระบี่หยินหยางราชันย์มาร เหาะเหินขึ้นไปบนท้องฟ้าทันที“ไม่ ไม่นะ!”ดูเหมือนว่ามารภูผาจะหวาดกลัวมาก เขากรีดร้องคร˹าครวญออกมาไม่หยุด“ถึงแกจะกลายเป็นผีไปแล้ว แต่เสียใจด้วยจริง ๆ ที่แกกำลังจะตายอีกครั้ง”ฉินเฉากล่าว ทันใดนั้นเองกระบี่ปทุมพิสุทธิ์จำนวนมากมายนับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้ากระบี่เหล่านี้ร่วงกรูลงอย่างต่อเนื่อง ฟาดฟันร่างกายของก้อนหินยักษ์ให้ขาดออกจากกันก้อนหินร่วง
