ฉาด้วยสายตาโกรธแค้นเขาทำท่าปาดคอใส่ฉินเฉา นั่นหมายความว่าเขาจะมาฆ่าอีกฝ่ายในภายหลัง“พี่ฉินเฉา…..”อู๋ซิ่นดึงฉินเฉาเอาไว้ด้วยความกังวล“ไม่ต้องห่วงนะ หมอนั่นคงจะไม่อยากรอดชีวิตออกไปจากเมืองตงชวน”ฉินเฉาเอ่ยปลอบอู๋ซิ่น“อืม…..”เรื่องปลอบโยนให้คนอื่น อู๋ซิ่นไม่สนใจเลยแม้แต่น้อยในสายตาของเธอมีเพียงแค่พี่ฉินเฉาคนเดียวเท่านั้น“นายควรจะไว้ชีวิตหมาตัวนั้นเอาไว้นะ”ในเวลานี้หยูลู่เดินเข้ามาจัดชุดสูทของฉินเฉาให้เรียบร้อย“ทำไมล่ะ? ฉันไปยั่วโมโหไอ้หมอนั่นไม่ได้เหรอ?”ฉินเฉาไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้เขาได้ทำให้คนอื่นอิจฉามากขนาดไหนแม้จะยืนอยู่ท่ามกลางสายตาอาฆาตแค้นของผู้ชายมากมาย เขาก็ยังคงกล่าวออกมาอย่างสบาย ๆ“ไม่ใช่แบบนั้น ในโลกใบนี้ยังมีคนที่นายไปยั่วโมโหไม่ได้ด้วยเหรอ?นายท่านฉิน”หยูลู่เอ่ยถามหยอกเย้าฉินเฉากระแอมไอออกมาด้วยความลำบากใจทันที“คนคนนั้นคือลูกพี่ลูกน้องของชาชา”“โอ้ คนในตระกูลหวังนี่เอง”ฉินเฉาเลิกคิ้วขึ้นทันที “ดีมาก คราวนี้ฉันก็ได้รู้แล้วว่าคนในตระกูลหวังมันเป็นยังไง”“เพราะฉะนั้นนายก็ควรที่จะรักษาหน้าชาชาเอาไว้บ้าง อย่าลดตัวลงไปยุ่งกับเขาเลย”หยูลู่ช่วยฉินเฉาจัดเนกไทอีกครั้ง แล้วจึงพยักหน้าด้วยความพอใจ“วันนี้เป็นงานวันเกิด นายก็ควรที่จะมีความสุข ไม่จำเป็นที่จะต้องไปอารมณ์เสียกับแมลงแค่ไม่กี่ตัวหรอก”“อืม ฉันจะฟังเธอ”วันนี้ฉินเฉาไม่ได้มาเพื่อที่จะอารมณ์เสียตราบใดที่ไม่มีใครมายั่วโมโหเขา เขาก็จะ
