“สิ่งที่พวกนายทำลงไป ฉันเห็นมันหมดทุกอย่าง นายใหญ่หวัง คนในตระกูลเหลียวไม่ใช่คนตาบอด พวกเราไม่ใช่คนโง่ พวกนายคิดที่จะทำอะไร หยูลู่คนนี้รู้ดี”หยูลู่จ้องมองคนในตระกูลหวังด้วยสายตาเย็นชา “เรื่องบางเรื่องฉันก็ไม่ต้องการที่จะพูดมันออกมา เหตุผลที่พวกนายได้มานั่งอยู่ที่นี่ในวันนี้ เป็นเพราะว่าฉันเห็นแก่มิตรภาพที่มีต่อเหลียวซาซา ฉันถึงได้ไว้หน้าพวกนาย เพราะฉะนั้นอย่าก่อเรื่องที่จะทำให้ฉันต้องจับพวกนายโยนออกไปอีกเป็นครั้งที่สอง”จากนั้นเธอก็โบกมือ ส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดทั้งสองคนถอยหลังกลับไปเธอเองก็เดินจากไป ไม่หันมาสนใจตระกูลเหลียวอีกต่อไป“บัดซบ นังนั่นมันอะไรกัน? ทำไมถึงโยนฉันออกไปข้างนอกได้!”โจวสุ่ยหน้าแดงก˹า เธอรู้สึกว่าวันนี้เธอได้รับความอับอายเป็นอย่างมากปกติเธอมักจะเป็นฝ่ายทำแบบนี้กับคนอื่น คนอื่นเคยทำแบบนี้กับเธอที่ไหน?“หยุดโวยวายได้แล้ว”หวังเค่อฉินถลึงตามองน้องสะใภ้ของตัวเอง “เธอเป็นพี่เลี้ยงของตระกูลเหลียว”“เป็นแค่พี่เลี้ยงกระจอกๆ แต่ทำไมถึงได้อวดดีขนาดนั้น?”หวังเหมยเหม่ย ลูกสาวของหวังเค่อหัวเบ้ปากกล่าวออกมาแม่ของเธอเกือบจะถูกโยนออกไปข้างนอก นั่นไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลยแม้แต่น้อยคฤหาสน์ของตระกูลเหลียวยอดเยี่ยมเสียขนาดนี้ เธอไม่ต้องการที่จะจากไปทั้งๆ แบบนี้เธอต้องการที่จะเป็นเจ้าของของที่นี่“หา? เป็นแค่พี่เลี้ยงเนี่ยนะ!”หวังเค่อหัวตะโกนออกมาอย่างอดไม่ได้ “แต่ดันกล้าใช้สายตาแบบนั้นมองพวก
