วกเราไปด้วยมั้ย?”“คุณลุง พวกเราก็เป็นพวกเดียวกันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”หานปิงรีบกล่าวออกมา “ฉันยืนอยู่ข้าง ๆ คุณลุงมาตั้งแต่แรกแล้วหรือเป็นเพราะว่าคุณลุงได้รับผลประโยชน์จากฉันน้อยลง? คุณลุงไม่มีจิตสำนึกบ้างเลยหรือไง!”“ฉันไม่อยากลดตัวลงมาจนถึงจุดที่มีปีศาจมาวิจารณ์จิตสำนึกของฉันหรอกนะ”ฉินเฉาเบ้ปาก “เธอช่วยฉันเพราะอะไร เธอก็น่าจะรู้ดีอยู่แก่ใจเรื่องแบบนี้ฉันไม่จำเป็นต้องพูดหรอกใช่มั้ย? ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อก่อนก็คือเมื่อก่อน ตอนนี้ก็คือตอนนี้ โรซี่คือราชานรก นั่นก็เท่ากับว่าเป็นเจ้านายของเธอ เธอจะไม่มาเจอเจ้านายเลยหรือไง?”“ไม่เอานะ….. ฮือ คุณลุงรังแกกันเกินไปแล้ว”หานปิงย่นจมูกเล็ก ๆ ที่น่ารักของเธอ แล้วทำท่าเช็ดน˺าตา “ฉันแยกตัวออกมาจากนรกตั้งนานแล้ว ฉันไม่อยากจะกลับไปอีก”“โรซี่ นี่คือโซ่ที่ใช้ควบคุมเธอ”ฉินเฉาแบ่งโซ่จับวิญญาณออกเป็นสองส่วน และมอบส่วนหนึ่งให้กับโรซี่“เธอชอบเลี้ยงสัตว์ไม่ใช่เหรอ? งั้นก็เลี้ยงยัยนี่ซะเลยสิ ถ้าเธอต้องการก็แค่ดึงโซ่แบบนี้ หานปิงก็จะโผล่มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเธอ”“มีของที่น่าสนใจแบบนี้ด้วยเหรอ!”โรซี่รับโซ่เส้นนั้นมาด้วยความประหลาดใจ “แอสทารอธ การเลี้ยงดูเธอมันก็เป็นเรื่องที่น่าสนใจดีนะ”“คุณลุงจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ!”เมื่อเห็นว่าโรซี่ถือโซ่เส้นนั้นเอาไว้ ดวงตาของหานปิงก็กลายเป็นสีเขียวปั้ด“ใครใช้ให้เธอไม่อยากเป็นลูกน้องของโรซี่ล่ะ? ตอนนี้ก็มีแต่จะต้องเป็นสัตว์เลี้ยงเท่
