กว่าจะถึงสนามบินฮีทโธรว์ก็เป็นระยะทางที่ไม่น้อยเลยดังนั้นฉินเฉาจึงตั้งใจหารถบัสสักคัน เพื่อให้เหล่าผู้รอดชีวิตขึ้นไปบนรถบัสคันนั้นนายทหารอเมริกันคนหนึ่งรับหน้าที่เป็นคนขับรถ ส่วนนายทหารคนอื่น ๆ ต่างเฝ้าระวังที่หน้าต่างแต่ละบาน และคอยยิงปืนใส่สุนัขสามหัวที่กำลังไล่ตามมาอย่างต่อเนื่อง“สวรรค์ ฉันไม่เข้าใจมันเลยสักนิด!”ในที่สุดเพนนีสันก็ล้มเลิกความคิดที่จะศึกษาหยานจื่อ เขาส่งมันคืนกลับไปให้ฉินเฉาอย่างไม่เต็มใจนัก“ไม่ว่าฉันจะมองยังไง ไอ้นี่ก็เป็นแค่ตลับแป้งธรรมดา ๆ เท่านั้น ฉินนายทำให้มันกลายเป็นสุดยอดอาวุธแบบนั้นได้ยังไง?”“เรื่องนั้นเป็นความลับ”ฉินเฉาหัวเราะออกมา แล้วกล่าวว่า “ในเมื่อนายศึกษามันด้วยตัวเองไม่ได้ งั้นฉันก็จะเอามันคืน”เมื่อพูดจบ เขาก็ส่งหยานจื่อให้ชี“นี่ ฉันคืนให้เธอ ไม่ได้ร่วมงานกับหยานจื่อมาตั้งนาน หมอนี่ก็ยังอารมณ์ร้อนอยู่เหมือนเคยเลย”“นายเอาไปเถอะ”ชีผลักมือของฉินเฉากลับไป “ให้มันอยู่กับฉันไป ก็คงจะขึ้นสนิมเปล่า ๆ”ชีมอบหยานจื่อให้เขา?ฉินเฉาประหลาดใจมาก“ถึงมันจะไม่ใช่อาร์ติแฟคที่ดี แต่ก็ยังพอจะมีความสามารถพิเศษอยู่บ้าง ฉันหวังว่ามันจะสามารถช่วยนายได้”ชีกล่าวขึ้นมาฝ่ายฉินเฉายิ่งตกใจมากขึ้นกว่าเดิมชีเป็นห่วงเขาตั้งแต่เมื่อไหร่?“อย่าเข้าใจผิดล่ะ ฉันก็แค่ไม่อยากเห็นนายถูกฆ่าตายง่าย ๆเท่านั้น”ราวกับว่าชีทนเห็นสายตาของฉินเฉาไม่ได้ จึงเบือนหน้าหนี“ก็ได้ ฉันจะหน้าด้านรับมันเอาไ
