นั้นหัวเราะออกมาอย่างชั่วร้ายอวดดีซะเหลือเกิน ความอวดดีนำพาแต่จุดจบที่ดีมาทั้งนั้นฉินเฉาส่ายหัวอย่างอดไม่ได้“ก็ได้ ฉันจะทำตามที่แกขอ”ฉินเฉาโยนปืนพกทิ้งไปอีกด้านหนึ่ง“โอ้ พระเจ้า! หมอนั่นบ้าไปแล้ว!”เพนนีสันอุทานเสียงดังลั่นทันที “ถ้าไม่มีปืน เขาก็จบเห่น่ะสิ!”“นายช่วยอยู่เงียบๆ ไปสักพักได้ไหม?”ซีกล่าวออกมาอย่างเฉยเมย“ยัยนี่ เธอไม่รักเพื่อนฝูงบ้างเลยหรือไง?”“สำหรับผู้ชายที่น่ารำคาญแบบนั้น ฉันมีแต่อยากจะเอายันต์มาอุดปากเขาเท่านั้นแหละ”คำพูดของซีทำให้เพนนีสันนึกสลดใจขึ้นมาหมอนั่นเป็นเพื่อนของเธอไม่ใช่หรือไง?“งั้นทำไมเธอถึงไม่ทำล่ะ?”นายทหารคนหนึ่งนึกสงสัยขึ้นมา จึงเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้“เพราะว่าฉันไม่มีความสามารถพอน่ะสิ โง่จริง”ซีตอบกลับมาเบาๆ นั่นทำให้เพนนีสันนิ่งค้างไปทันทีที่เธอพูดมันหมายความว่ายังไง……………ในขณะเดียวกัน ปีศาจที่อยู่ข้างนอกนั้นกำลังเลือดร้อนกันเป็นอย่างยิ่ง“ฮ่าๆๆ! ช่างเป็นมนุษย์ที่โง่เขลาเสียจริง!”ร่างของปีศาจระดับสูงหายไปอย่างฉับพลัน ก่อนที่จะมาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งตรงหน้าฉินเฉาเขายื่นมือมาคว้าลำคอของฉินเฉา“ทิ้งของเล่นชิ้นนั้นไป นั่นก็หมายถึงความตายของเจ้า อึ่ก…………”ยังไม่ทันที่มือจะถึงคอของฉินเฉา เขาก็ก้มหน้าลงมองท้องของตัวเองด้วยความตกใจที่ท้องน้อยของเขา มีแขนที่ดูไม่เหมือนของมนุษย์ทะลุผ่านเข้าไปด้านในแก่นปีศาจของฉินเฉาเริ่มทำงาน และดูดซับวิญญาณของปีศาจตนนี้เข้าไปปีศาจระด
