้ต่างพากันหวาดผวาหลังจากที่หัวเย็นลง พวกเขาก็เพิ่งจะนึกขึ้นมาได้ว่าคนเหล่านี้ไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นทหารที่มีอาวุธครบมือพวกเขาเริ่มก้าวถอยหลัง หลบซ่อนตัวอยู่ในมุม และรอคอยความตายที่กำลังจะมาถึงอย่างไม่เต็มใจนักถึงแม้ว่าไม่อยากจะยอมรับ แต่เพนนีสันก็รู้ดีว่านี่เป็นเพียงหนทางเดียวเท่านั้น“ซี ทำให้หมอนั่นหุบปากทีสิ”ฉินเฉาชี้ไปยังชายที่กำลังนอนกอดขา ร้องครวญครางอยู่บนพื้น“เป็นฉันอีกแล้วนะ”ซีเบ้ปาก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเดินเข้าไป แปะแผ่นยันต์ลงบนขาข้างที่บาดเจ็บของชายคนนั้นเธอดึงลูกกระสุนออกมา เลือดพลันไหลทะลักออกมาพร้อมกับลูกกระสุน ชายคนนั้นร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด“ไร้ประโยชน์ชะมัด”หลังจากที่ซีรักษาบาดแผลเสร็จ เธอก็กล่าวออกมา“คนพวกนี้เสียสติกันไปแล้ว ดันคิดที่จะไปทำสัญญากับปีศาจซะได้”ฉินเฉายักไหล่ เขาเก็บปืน แล้วเอ่ยกับเพนนีสัน“ในสายตาของคนพวกนี้มีแต่ความเห็นแก่ตัว พวกเขาคงจะลืมไปแล้ว ว่าถ้าหากพวกเราไม่อยู่ที่นี่ อาหารและน˺าที่ขาดแคลนจะทำให้พวกเขาอยู่รอดได้แค่เพียงสองวันเท่านั้น”“ความเห็นแก่ตัวคือสันดานของมนุษย์ที่จะคงอยู่ตลอดไป………..”สายตาของเพนนีสันเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเขาคิดไม่ถึงเลยว่าคนพวกนี้จะปฏิบัติต่อทีมกู้ภัยแบบนี้ได้“แต่มนุษย์ก็ยังมีด้านที่ดีอยู่เหมือนกัน………..”เอลิซ่ากล่าวออกมา เธอประสานมือเอาไว้บนอก แล้วจ้องมองไม้กางเขน พลางอธิษฐานอย่างเงียบงัน“พระเจ้ารักมนุษย์ทุกคน ท่านจะต้อง
